Costa Rica Dag 01 Amsterdam - San Jose

Vandaag is de eerste dag en het zal meteen een lange dag zijn. Tegen 10 uur brengt Annie’s broer Bart ons weg naar Schiphol. Zelf met de auto naar lang parkeren is ook geen grapje meer, voor dat bedrag kun je zeker een week een all-in vakantie in Turkije boeken. We zijn mooi op tijd op Schiphol. Alleen dat vliegveld wordt steeds groter. Volgende keer toch eerst eens kijken bij welke balie we ongeveer moeten zijn. We zijn door de eerste de beste deur de luchthaven binnengestapt, maar we moeten nog een kwartier met de tassen op de schouder naar de andere kant om de incheckbalie te vinden.

Op Schiphol krijgen we ook de tickets voor de reis, een mevrouw van Koning Aap heeft de tickets. Hier zien we ook voor het eerst reisgenoten. In de rij maken we kennis met ene Marianne of zo. Namen jongen, dat is bij mij een ramp en ik maak me er ook niet meer druk om. Na een dag of wat kan ik de namen en de personen die erbij horen wel onthouden.

Het inchecken gaat redelijk vlot. We hebben nog mooi de tijd om een hapje te eten en wat op het vliegveld rond te kijken. Sinds een bepaalde dag in september weet je dat de controle op de vliegvelden enorm is toegenomen. We hebben het al een paar keer meegemaakt, dus je ondergaat het maar. Zeker als je naar Amerika vliegt. Dan komen we op het eerste nadeel van deze reis. Geen rechtstreekse vlucht, maar een tussenlanding in Miami. Dus extra strenge controle en dus langere wachttijden. Er is wel iets veranderd. Vorige keren nog een interview over wie de koffer had ingepakt, of we voor iemand iets meenemen, wat we daar gaan doen en meer van dat soort onzinnige vragen. Je moet toch eigenlijk wel gestoord zijn als je zegt dat je iets meeneemt voor een onbekende. Ja, hij had een Noord Afrikaans uiterlijk en ik kon niet goed verstaan wat man zegt tegen mij.

vliegtuig op Schiphol

De bedoeling is dat we om half 3 zullen gaan instappen en om 3 uur gaan we vliegen, met niemand minder dan Koningin Beatrix. Bea zet haar privé vliegtuig voor ons in. Je kunt het alleen zien, omdat haar naam er op de buitenkant is opgeplakt, anders zou je zweren dat het een vliegtuig van Martinair is. De geplande boardingtijd wordt niet gehaald, er is iets met het voorste landingsgestel. Een mevrouw roept om dat het iets met het onderhoudsschema te maken heeft.

De bagage zit al in het vliegtuig en dan wordt het opeens van de gate weg gesleept. Nou dat begint al goed, even later zien we Beatrix weer voorbij komen en na een kort en voor een leek totaal onzinnig rondje over wat taxibanen is ze weer terug. En we mogen instappen. Mij ontgaat het een en ander.

Geen plaatsje aan het raam, gewoon in het midden van de Boeing 767-300, dus dat worden 9 saaie uren. De piloot geeft uitleg over het landingsgestel. Volgens schema moet er om de zoveel vluchten een nieuwe lading stikstof in het landingsgestel gepompt worden en moeten er een aantal checks worden gedaan. Daar was dit rondje over Schiphol voor. De verloren tijd kunnen we vliegend inhalen, omdat het gunstig vliegweer is. Dat voorspelt dezelfde piloot. Dus als jullie het niet erg vinden ga ik nu een paar uurtjes de zaterdagkrant lezen en zie ik jullie in Miami wel weer.

De piloot heeft inderdaad gelijk gekregen. Het is tot nu toe erg rustig geweest, weinig turbulentie en met een minuut of wat zijn we in Miami. We moeten door de paspoortcontrole en de douane, hoewel we gewoon doorreizen. Voor diegenen die nog nooit in Amerika zijn geweest, dat kan lang duren. Een uur of 2 als je vette pech hebt. Gelukkig komen we in een aparte incheckbalie en daar is de rij wachtenden aanzienlijk korter dan bij het echte inreizen in de States. Op de een of andere manier ben ik volgens mij bekend bij de borderpatrol. Die man van de immigratie zegt tegen mij: we know you Pieter. Pieter is mijn tweede naam. Zou het dan komen door die cursus over massavernietigingswapens die ik dit voorjaar van de Amerikanen gehad heb? Ben ik dan toch een secret special agent?

Dat is toch veel leuker om je mee voor te stellen. Stel nou dat je de een of andere minkukel moet spreken, dan maak je toch indruk jongen. Goedemorgen, mijn naam is special agent Huige. Zo’n gast begint toch spontaan te zweten, die denkt toch meteen aan Clint Eastwood of Men in Black. In Nederland zal ik mijn rang nooit of te nimmer uitspreken, want ik kan het niet uitgelegd krijgen. Groepsfunctionaris C, spreek die woorden eens uit en de mensen kijken je aan of je een pond paddo’s tot je hebt genomen.

We zijn redelijk snel door de controles en over een kwartier kunnen we al weer gaan boarden, maar eerst weer die veiligheidscheck. Het lijkt een beetje absurd, maar als ik erover nadenk, dan hebben die Amerikanen dat toch knap ingeschat. Het zit zo: wij moeten in een ander vliegtuig en de groep die doorreist naar Costa Rica is veel kleiner, dus komen er nieuwe passagiers aan boord. Martinair is sinds kort als prijsvechter op de Amerikaanse markt gedoken. Ze verzorgen een lijndienst tussen Miami en San Jose.

Weer niet aan het raam. Annie en ik zitten aan het gangpad. Naast mij zit een vrouw van een jaar of 60 die wel eens uit Costa Rica zou kunnen komen als ik haar huidskleurtje zo eens bekijk. Over een uur of 2 zullen we landen in San Jose. We hebben ook een voordeel gehad vandaag. Voor het eerst kan ik zeggen dat het eten lekker smaakte tijdens het vliegen. Zowel op de vlucht naar Miami als op de vlucht naar San Jose. Gewoon lekker. Zal ik jullie nog eens gaan vervelen met een statement waarvan je zelf maar moet uitzoeken of het echt is of dat het weer eens in mijn brein ontsproten verhaal is: je smaakbeleving neemt met 30% af als je op grote hoogte vliegt.

Maar eerst moeten we weer een paar formulieren invullen. Weer een hoog gehalte onzin, maar het hoort er nu eenmaal bij. Het is ook een beetje de charme bij die bij reizen naar verre onbekende oorden hoort. Op het vliegveld zijn we redelijk snel klaar, geen problemen bij de douane en de immigratie, geen gewacht op de koffers. Dus daar gaan we dan, door die ene grote deur, laat het avontuur maar beginnen.

Buiten regent het. Het is wel warm een graad of 30, enorm hoog vochtigheidsgehalte. Het ziet er precies zo uit als in de film, beetje slecht onderhoud en hier en daar ontbreekt iets. Maar wat me het eerste opvalt, is een hoop ranzige rode Hyundai Excel taxi’s. Dat had ik niet verwacht. Ik had meer een hoop oude afgeleefde Amerikanen in mijn hoofd zitten, zoiets als in Cuba zeg maar. Naar onze gids hoeven we niet lang te zoeken, het is ene Geert en hij komt van oorsprong uit België. Eerste indruk is altijd belangrijk en die is gewoon goed. We moeten even verderop wachten op de bus. Ik zeg tegen ons Annie: zo, en dan ga ik nu een sigaartje smoren, want ik heb me voorbeeldig gedragen. Zij weet als geen ander hoe ik afgezien heb in het verleden als er gevlogen moest worden.

Voor het eerst zien we de reisgroep compleet, grosso modo is de meerderheid boven de 40 of ver daarboven en zijn er een paar jongere in de groep. Het groepje bestaat inclusief reisleider uit 17 personen. Iedereen ziet er vitaal uit, geen rollator of hinkepoot waargenomen. De bus komt voorrijden, het is een Toyota, strak in de lak en ziet er goed onderhouden uit. Er zal een man of 20 of zo in kunnen. De koffers gaan door het achterraam en daar gaan we dan.

Och, die eerste kilometers zijn zo belangrijk. Die geven de eerste indruk van het land. Dit voldoet dus wel aan mijn verwachting, links of rechts inhalen maakt niet uit, de straatverlichting houdt ook niet over. Maar het zal wel in orde zijn, want overal zie ik restaurants en fastfood zaken die we in de States ook dagelijks zien: McDonalds, Denny’s, Burger King, Best Western, Marriot. De weg houdt niet echt over, hier en daar wat versleten asfalt, maar het is goed te doen.

Ondertussen begint onze gids Geert informatie over ons uit te storten. Hij maakt wel een enorme relaxte en zelfverzekerde indruk. Hij geeft ook aan, dat het wel wat teveel informatie zal zijn, maar de volgende dagen komt hij overal nog wel op terug. Voorlopig hoeven we maar een paar dingen te onthouden. Ga niet op stap in San Jose, want vooral ’s avonds is het gevaarlijk vanwege crackheads. Ontbijten kun je in het hotel, dat is wel duur, maar je kunt ook bij de bakker om de hoek terecht, stukken goedkoper. Verder gaat hij met ons een stadswandeling doen morgen.

Het inchecken in het Gran Hotel Costa Rica is een fluitje van een cent, de kamer is redelijk. Geen airco, maar wel een ventilator aan het plafond en de badkamer ziet er lekker zuiver uit. Zo, nu eerst een paar biertjes, want ik sterf ondertussen van de dorst. In de bar zitten we met nog 2 andere stellen, het ene paar komt uit Limburg en het andere ergens boven Amsterdam zo te horen. De Limburgers zitten bij ons in de groep. Heb ik er tenminste al een in de groep die ook niet in het bier zal spugen, dus dat komt wel goed. Die Noord Hollanders zijn ook wel aardige lui, maar die gaan alleen op pad, in een SUV.

En dan de volgende belangrijke indruk, hoe smaakt het bier. Ik voel me nu net een beetje Jezus, want ik proefde en zag dat het goed was. Lekker bier, Imperial heet het. Een beetje merkwaardig logo. Een soort van Duitse adelaar die je of aan de periode net na de oorlog hangt of aan een Zuid-Amerikaanse dictatuur plakt. Ik heb er gauw 3 op, want boy oh boy, wat had ik een dorst. We zullen maar eens gaan slapen, want het is nu ongeveer half 4 ’s nachts voor ons, hier is het half 9 of half 10.