Costa Rica Dag 03 San Jose - Rincon de la Vieja

Goed geslapen vannacht en ruim voor de wekker wakker. Om een uur of 6. We zullen vandaag de stad vaarwel zeggen om een uur of 8. De zon schijnt al strak aan de hemel. Het ziet er goed uit vandaag. Na het wederom zeer calorierijke en fruitvolle ontbijt uitgecheckt en met de tassen naar de bus. Om 8 uur vertrekken we naar Rincon de la Vieja, in het noordwesten, niet ver van Nicaragua. Vandaag wordt het een lange rit, veel uurtjes in de bus. Het eerste stuk schijnt over goed asfalt te gaan, maar daarna wordt het stukken minder. We gaan het wel zien.

koffieplantageFoto’s koffieplantage

Maar voorlopig schijnt de zon volop en maken we na een tijdje een tussenstop bij een of andere koffieplantage. Paar aardige foto’s getrokken denk ik. En dan gaan we weer verder, op naar de koffiestop. Restaurants zat langs de weg.

Nou ja weg, we rijden toevallig wel op de Pan-American Highway. Maar de charme zit meer in de benaming dan in de weg. Die is maar 2-baans en als je achter een vrachtwagen zit gaat het in dit bergachtige terrein niet echt hard vooruit.

Over vrachtwagens gesproken, allemaal van die Amerikaanse bakbeesten: Mack, Kenworth, Peterbuilt, International. Het zal wel een beetje zoals bij ons zijn, de gebruikte gaan bij ons naar Oost Europa, hier zullen ze die dingen wel ergens in de States kopen.

Dan wordt het tijd voor koffie, een mooie stek zonder meer. Goeie koffie, gezellig bietje buurten met de anderen van de groep. Afrekenen doe je in Colones, je mag in Dollars betalen, maar je krijgt Colones terug. De koers van is ongeveer 520 Colones voor een Dollar. Hoe zien die dingen eruit?

Je hebt briefjes van 1.000, 2.000, 5.000 en 10.000, maar ook enorme munten van 500, 100, 50, 20, 10 en zelfs 5. Dus over een paar dagen loop ik me waarschijnlijk weer een hernia te sjouwen aan die munten.

De bus wordt weer gestart en dan stuiten we op een van de nationale gebruiken van Costa Rica. Het is een van de weinige echte democratieën in deze regio. Als je het dan ergens niet mee eens bent, dan sluit je de weg af. Vandaag is er schijnbaar een nationale demonstratie tegen het vrijhandelsverdrag dat Midden Amerikanen met de grote bovenbroeren Canada en de VS sluiten.

Over de wegafsluiting is ook weer een compromis gesloten, de demonstratie beperkt zich tot één weghelft. Dus dat is wel zeer grappig om te zien. Wij rijden de stoet van wel een kleine 1.000 man langzaam voorbij. Het gaat er gemoedelijk aan toe, ik steek de demonstranten nog een riem onder het hart door te roepen dat ik het met ze eens ben.

restaurant Paso Real

Tegen de middag bereiken we Liberia waar we de lunch zullen gebruiken in het op de eerste verdieping gelegen restaurant Paso Real. Hier blijkt maar weer eens dat het land helemaal niet zover achter is, want daar zit een mevrouw met een paar opgevoerde brommers in haar bloes en haar lippen zijn ook opgespoten. En wie is de enige die het ziet? U begrijpt het al, ik dus. Ik ga het nog eens uitleggen, het leven bestaat uit een voortdurend proces van risico-inschatting. En dat levert dus ook aangename zaken op.

Ze heeft ook nog zo’n zwarte band laten aanbrengen om de lippen, in de mannenwereld universeel aangeduid met “zwarte band pijpen”. Weer mijn nek van mijn kop gedraaid. O ja, we zijn hier voor de lunch. Het restaurant zit nokvol. Altijd een goed teken en het ziet er zeer verzorgd uit. Bril in de bus laten liggen, dus met de armen helemaal uitgestrekt kan ik het net lezen. Doe mij maar een spaghetti en ons Annie neemt een tonijnsalade. Goed gegeten in ieder geval.

Er is tijd genoeg over om nog wat boodschappen te doen of om te pinnen. Dus wij naar de lokale C-1000, El Cee-Mille zogezegd. Het is een behoorlijke supermarkt, ook voor Nederlandse begrippen en ze hebben er dus ook van alles. Het is allemaal iets slordiger dan bij ons, maar wat gekoeld moet zijn is gekoeld, en goed gekoeld. Verder valt me eigenlijk alleen maar op dat ze in de supermarkt ook machetes verkopen. Een machete is een kapmes van een centimeter of 60-70. Die machetes worden voor van alles en nog wat gebruikt, ik kom daar ongetwijfeld nog wel eens op terug. Dus met een paar flesjes water en wat pinda’s kunnen wij het de volgende dagen wel redden, er ook op gokkend dat ze in de hotels toch ook bier zullen verkopen.

Iedereen is op tijd terug bij de bus, behalve Wouter. Wouter komt uit Benthuizen. Ik dacht ook dat het in Friesland lag, maar nee, het ligt in de buurt van Zoetermeer, Alphen a/d Rijn, die hoek. Hij is ongeveer even oud als ik, dus dat moet een toffe gast zijn. Wouter is hier met Sheila, een mooie Surinaamse, met een goed gevoel voor humor en een volle lach. Dat komt wel goed de komende weken. Maar waar is Wouter nu, Wouter is in de bank en Wouter heeft problemen om geld te innen. Wouter krijgt niet zo maar zijn geld mee, nee Wouter gaat door een bepaald veiligheidssysteem, dus alles van Wouter moet bevestigd worden door het hoofdkantoor in San Jose.

Wouter heeft nu wel een beetje spijt, maar ja, hij moet gewoon wachten. En wij wachten wel op Wouter. Wij vermaken ons wel met Wouter. We zien hem al geboeid afgevoerd worden. Of Wouter zijn kaart wordt door de midden geknipt net zoals in de film. Wij rijden al vast een rondje met de bus, richting bank. Geert gaat hem te voet tegemoet, want stel dat hij net onderweg is. Na een minuut of 5 komt Wouter dan onder hilarische begroetingen bij de bus aan en het reisje kan nu weer verder gaan.

Na 5 minuten is het asfalt op, er rest ons nu nog een hele trip over een zogenaamde gravelweg. Maar het zijn geen strakke gravelwegen, welnee vol kuilen en dikke keien. Dus de snelheid van de bus valt nu terug tot zo’n 20-30 km per uur. Daar had Geert het gistermorgen ook nog over gehad, de toestand van de wegen. Er schijnen maar enkele goede asfaltwegen te zijn. Maar het gaat, het is echt niet zo dat je nieren door je ruggengraat naar buiten dreigen te stuiteren. Je kunt het op zijn Cruijffiaans aanpakken, want van een nadeel kun je een voordeel maken. Je hebt zo veel meer oog voor de omgeving, dus alles schuifelt op het gemak aan je ogen voorbij. Het terrein is een stuk heuvelachtiger geworden, maar het verveelt geen seconde. Net als je denkt: ik ga me vervelen, ben je bij het hotel.

Geert checkt ons in met een snelheid, groter dan die van de verplaatsing van het licht. Hotel is eigenlijk geen goed woord, het zijn lodges. Lodges, de Engelse variant op wat wij Centerparchuisjes voor 2 personen noemen. Over de Rincon de la Vieja Lodge geen kwaad woord, grote kamer met 2 bedden en ook een grote badkamer. Alles is netjes en superschoon zo op het eerste zicht. Het geheel is parkachtig opgebouwd. We kijken uit op een tuin met in het midden een zwembad en een enorm grote, met palmbladeren overdekte bar. Het ziet er kei-vet, supercool uit.

Alleen is het ondertussen wel begonnen met regenen, dus lekker wandelen in de natuur zit er niet meer in. Ik overweeg om te gaan zwemmen, alleen er zit onweer in de lucht. Sinds vorig jaar, toen ik in Yellowstone de bliksem op iemand heb zien inslaan, heb ik toch enorm veel respect voor onweer gekregen. Niet dat ik bang ben, maar ik heb wel gezien wat er kan gebeuren. Dus ik wacht wel tot het onweer overtrekt. Een aantal van onze groep gaat het zwembad in, dat motte zullie zelf weten.

De bar is splinternieuw. Ze zijn met zijn 3-en bezig om de tv aan te sluiten op een nog te installeren antenne. Annie en ik gaan er eens lekker bij zitten, onder het genot van een Imperialleke en een wit wijntje. Ik verkneukel me nu al enorm op rondvliegende schroevendraaiers en een enorme ruzie, omdat ze de tv niet aan de praat krijgen. De antenne, nog zo’n ouderwetse, dus geen schotel, wordt boven in de bar opgehangen. Het ding moet nog wel worden uitgericht. Je weet wel hoe dat gaat: nee, draai nog eens stukkie naar rechts, hoho terug, nee doe eens iets hoger, ja goed, nee niet loslaten, nu hebben we geen beeld meer, ja zo is het beter, misschien ietsjes naar links, nee terug, ja nu is alles weg.

Altijd vermakelijk om zoiets te aanschouwen. Ik weet nog goed dat we op een camping in Zwitserland stonden, toen er 2 echtparen aan kwamen rijden met 2 caravans. We zaten nog aan het ontbijt, ik vergeet het nooit meer. Dus ze beginnen de boel te installeren, alleen toen moest de voortent aan de caravan en dat ging niet zo goed. De stokken pasten blijkbaar niet bij het tentdoek. Wij zijn toen lekker gaan wandelen op de Kleine Scheidegg. Een uur of 6 later waren we terug en toen werd net de laatste hand aan de voortent gelegd. Om het voor mij helemaal af te maken, het waren van die kleinburgerlijke typetjes, geweldig. Helaas voor mij blijft het bij geweldig prutsen, maar geen stemverheffing, geen taferelen als in een Fistful of Dollars, of zoals in the Good, the Bad and the Ugly.

En terwijl ik mijn fototoestel ga halen om nog wat zaken vast te leggen, komt er volgens ons Annie een enorme pad achter de bar uit. Hij wordt er achter uit geholpen met de bezem van de barman, zonder het beest zeer te doen overigens. Het is een enorm ding, een Sapo Gigantico zegt ons Annie vol trots. Hoe wittegijda, vraag ik. Van de barman zegt ze stralend van plezier. Die pad zal een centimeter of 15-20 zijn, echt een joekel. Wacht meneer de Pad, ik ga een Kodakse van u trekken.

Een kodakse trekken, dat werd vroeger in België veel gezegd als er een foto gemaakt moest worden. En nu ik toch aan het terugmijmeren ben. We waren eens in Indonesië en toen vroeg Fons, ver in de 70 jaar uit de buurt van Hoogstraten aan een van die jonge grietjes bij ons in de groep, ’Ahwel, wilde mij nie ne keer trekken’. Ik dacht dat ik er in bleef.

Vanavond eten we in het hotel, het diner bestaat uit een buffet. Behalve onze groep zijn er nog een paar andere gasten, dus er is plaats genoeg in het restaurant. Het restaurant is hetzelfde opgebouwd als de bar bij het zwembad, dus geen muren, nee alles open. Ik kan weer zeggen dat het eten me hier ook bijzonder goed smaakt. Van alles, soep, salades, pojjo nee: POLLO, witte rijst, lekkere groenten, goed stukje beef. Nog een lekker toetje toe. We zitten midden in de wildernis, dus in het restaurant hoor je van alles roepen en kwaken en weet ik wat meer aan rare geluiden.

Dan is het ineens half 10 en zitten we nog maar met een paar man een biertje te drinken. De rest is allang vertrokken, want morgen moeten we weer vroeg op, half 7 of zo. Veel fuifnummers zitten er niet in de groep, maar om dan alleen in de bar te gaan zitten, da’s ook weer zowat. Dus tegen 10 uur vertrekken we dan maar naar de kamer. Mooi hoor, onderweg naar je kamer, toch een meter of 200 en je wordt gratis voorzien van een kakofonie aan geluid. Zie jullie morgen wel weer.