Costa Rica Dag 05 Rincon de la Vieja - Monteverde

bus inladenFoto’s onderweg

Vandaag is het een fikse reisdag. Met wat stopjes hier en daar zullen we richting Monteverde gaan. Om kwart over 8 vertrekken we richting Pan-American Highway. Dat was de weg die we eergisteren ook hebben gereden, maar dan weer een stuk terug.

De Pan-American Highway. Denk nu niet aan een dikke vette vierbaans snelweg. Welnee, twee baantjes en dan kom je er ook. Het gaat best wel lekker. Het is lekker warm. De zon straalt. Weinig wind, dus wie houdt ons tegen. Na een uurtje of 2 is er een koffiestop.

Dan nog even snelweg, maar dan komt de echte kwelling. Dik 2 uur, volgens de belofte van Geert, zullen wij over deze gravelweg vol kuilen en oneffenheden stuiteren. Zachtjes maar gestaag gaan we hoger de bergen in. Het uitzicht is af en toe adembenemend.

Nog een fotostop gemaakt, want anders duurt het toch te lang. Af en toe zit ik te knikkebollen, maar echt slapen komt er niet van. De rugleuning is te kort, ik kan mijn kop nergens wegleggen. Ken je dat gevoel, dat je ineens helemaal wegvalt in slaap, maar door de een of andere beweging weer ineens helemaal wakker bent?

Vanmiddag zullen we bij Stella eten. Stella is een Quaker. En wat zijn dat voor lui: Quakers. Quakers (spreek uit als kwekers) komen uit de Verenigde Staten. Ze zijn zeer vredelievend ingesteld en leiden een sober leven. Toen 50 jaar geleden Costa Rica zijn leger afschafte, zijn een stel Quakers naar hier gekomen en hebben zich in deze omgeving gevestigd. Zij hebben hier o.a. een melkfabriek gesticht en uiteindelijk hebben zij de streek geen windeieren gelegd. Het zijn ondogmatische gelovigen. Dus zij geloven wel, maar er is geen voorganger of pater zoals bij ons. Zij gaan dus naar de kerk, maar daar zit iedereen stil voor zich uit te bidden, zonder een preek dus.

Maar onze Stella heeft een bakkerij opgericht en daar gaan wij de lunch tot ons nemen. Het is wel een mooi systeem. Je kunt van een kaart simpele, maar voedzame gerechten bestellen. Je schrijft met een stift op de kaart wat je wilt hebben. Bij de toonbank kun je de kaart afgeven en als ze het niet klaar hebben liggen maken ze het razend snel voor je klaar. Drankje erbij, wat wil je nog meer. Het is een bakkerij zoals gezegd, dus geen zalm getoucheerd in een dragonsaus. Nee, gewoon een broodje met beleg.

Na de boterhammekes gaan we naar het hotel Monteverde Los Pinos CabaƱas. Ook dit hotel bestaat weer uit lodges. De huisjes zijn geschakeld en er is een centrale huiskamer, voorzien van keuken. Onze lodge bestaat uit drie slaapkamers, samen met Jaap en Josephine, Wouter en Sheila zullen we daar de nacht door moeten brengen.

Het begint je misschien te vervelen, maar bij dit hotel ligt een tuin die zijn weerga niet kent. Er bloeit van alles, er vliegt van alles. Dus het uitzicht is wederom dikvet in orde.

Vanmiddag hebben we wat vrije tijd. We gaan een supermarkt zoeken. Een biertje zou vanavond niet verkeerd zijn, want er is geen bar bij het hotel. Op pad dus, het dorp in.

Regenjasje bij, want droog is het niet meer en de temperatuur is ook een stukje minder hoog. Niet dat het koud is, gewoon lekker aangenaam. Er is ook een pinautomaat, maar die doet het niet. Verderop in het dorp is er schijnbaar nog een echte bank, maar dat is toch wel een kilometer of 2 lopen. We hebben nog geld, dus echt noodzakelijk is het voor ons nog niet. We redden het nog wel een dag.

Na een kort rondje komen we bij een supermarkt. Supermarkt is misschien wat overdreven. Het is een echte winkel van sinkel. Alles is er te koop en de inrichting stamt nog uit de jaren 50. Niet echt alles is te koop, er is geen bier. Hoe moet dat verder? Oh, ze hebben wel wijn, dus met een karton rode en een fles witte wijn verlaten we de winkel. We lopen samen met Jaap en Josephine, Wouter en Sheila nog wat verder het dorp in. Veel is er niet te zien.

Alleen de taxi’s zijn wel anders, dikke Land Cruisers. Geen oude troep, nee nieuw spul. Vraag me niet hoe ze dat financieren, er zal wel de een of andere subsidieregeling voor zijn, dat kan niet anders. In dit gebied heb je dus helemaal niets aan een standaard auto, een vierwielaandrijving is een keiharde vereiste. Het is bergachtig en de wegen zien er helemaal niet meer uit. De gravel is een kleiachtige substantie, voorzien van een ruime hoeveelheid stenen. En kuilen, onvoorstelbaar veel kuilen. Omdat het geregend heeft, stikt het dus van modderige plassen.

Tot een uur of 5 mogen we ons zelf vermaken, dat lukt wel hoor. Terug in ons huisje zet Sheila een lekker potje Hollandse koffie. Zij kan niet zonder koffie, hebben wij weer mooi geluk mee. Ze vertelt er nog wat verhaaltjes bij, de middag kan niet meer stuk.

Vanavond gaan we het oerwoud eens bekijken als het donker is. Er zijn wat plaatselijke gidsen door Geert geregeld, dus dat zal wel snor zitten. Het is niet zover van de lodges en we krijgen wat zaklampen mee. Daar gaan we dan, opgedeeld in 2 groepen. De gidsen spreken redelijk goed Engels. Het is nog niet helemaal donker als we vertrekken, maar binnen 10 minuten zal het pik en pikdonker zijn hier onderin het regenwoud.

wandelingFoto’s twilight walk

Na een minuutje of 2 zien we al een Agouti. Een Agouti ja, dat is een knaagdier van een centimeter of 50, lijkt een beetje op een Capibara. Hij is te ver weg voor een foto, het is te donker, ook met de flits. Dan zien we ook nog de nationale vogel van Costa Rica, de Motmot, maar pin me daar niet op vast, want ik zie er niet veel van. En donker dat het wordt, echt wat is het nu donker. De gids weet waar hij moet kijken. Ik denk dat ze met een aantal beesten een soort van lease-overeenkomst hebben afgesloten.

Ineens schijnen er boven in een holte van een boom 2 stekelvarkens te zitten. Ik moet 3 minuten met de verrekijker turen voor ik het kan bevestigen. Het is dat een van die stomme beesten bewoog, want anders had ik er na 3 nachten nog gestaan. Iets verder ziet hij een vogeltje en een sprinkhaan en wat kakkerlakken. Ik sta er helemaal paf van. Hoe die gasten in het donker nog iets kunnen vinden. Ze zijn hier wel opgegroeid, maar toch. Volgens mij gaan de meeste lui uit de buurt hier ook niet in het donker het bos in, want je ziet helemaal niks. Ja donkerte.

We komen oog in oog te staan met een tarantula. Het schijnt een wijfje te zijn. Oh heerlijk is dat, ze mogen mij van alles wijsmaken. Ik onthoud het toch lekker allemaal en als ik dan thuis ben, dan check ik (lees Annie) het wel. Die tarantula die zit lekker in haar holletje, maar de gids weet precies hoe hij haar naar buiten moet lokken. Gewoon een beetje pesten met een twijgje en dan komt ze wel naar buiten.

Het valt niet mee om een foto te maken, maar het lukt toch. Onze kruisspinnen vallen helemaal in het niet bij deze formaten. Als ik goed geluisterd heb, kunnen ze wel eens jaar of 6 oud worden, maar ik luister niet altijd even goed. Dus moet ons Annie dat nog eens nagaan. Wat wel misselijk van ze is, is de gewoonte om (als ze de kans krijgen) het mannetje op te eten na de paring.

Echter de woning van een tarantula is ook niet alles, maar dat geldt eigenlijk voor alles hier in het bos. Het is een grote natte kleffe zooi. Iets verderop zien we nog een tarantula. En nog een. En dat is het dan wel zo’n beetje, op wat glimwormen na. Dus geen glimvliegjes, die je in Oostenrijk ook wel eens ziet, nee echte wormpjes. Toch is het een zeer speciale ervaring, zo in het donker het bos in. Gewoon echt leuk, we hadden natuurlijk wel een paar zeer ervaren gidsen, maar het is echt iets waar ik niet op gerekend had. Ik weet nu weer dat ik echt helemaal tot een stadsmens verworden ben.

Na de wandeling gaan we nog eens lekker eten met de hele groep, bij de Italiaan ergens bij het bos. Geert komt daar naar toe met Sheila en Lia. Sheila is niet meegegaan vanwege die spinnen. Die Costa Ricaanse Italianen kun je om een boodschap sturen. Zijn er wel slechte Italiaanse restaurants? Mocht je er ooit een vinden laat het mij dan weten.

In ieder geval weer lekker gebuurt met Theo en Lia en Ria. Ria is de vriendin van Theo en Lia. Ze komt uit Tilburg, dus dan heurde af en toe nog eens wè. Het accent van Ria is niet van dat echte platte Tilburgs, dus geen verhalen over kaaibaanden en wouten en sjuurt verrekte koekwous. Nee, onze Ria spreekt net als wij met een beschaafd accent. Je herkomst verloochen je niet, nee daar zijn wij trots op. Het loopt alweer tegen tienen, iedereen gaat naar zijn koffer en Annie en ik kruipen ook maar eens onder de wol. Doen jullie het licht uit?