Costa Rica dag 08 Fortuna

Vandaag weer om 6 uur naast de koffer. We gaan vandaag een tourtje per boot maken, op de Caño Negro. Maar eerst een ontbijtje scoren. In het hotel kan het niet, maar 2 straten verderop ligt MusManni. Een Costa Ricaanse bakkerijketen. Je kunt er niet alleen brood, maar ook andere zaken kopen zoals fruitsapjes, melk, smeerkaas en natuurlijke diverse broodjes zoals ik noem maar wat een ragoutbroodje, of zo’n lekker broodje met chocola. Er staan ook wat tafeltjes. Het ontbijt is simpel, maar met die bakker is niets mis en niet duur.

Vandaag dus een boottochtje, eerst een dik uur in de bus naar de grens met Nicaragua en voor de verrassing hebben we dit keer de beschikking over een goede asfaltweg. Na een kwartier zullen we al onze eerste stop hebben. Leguanen, gegarandeerd volgens Geert. Er schijnt daar een restaurant aan de rivier te liggen die de leguanen bijvoert, dus die voelen zich daar goed thuis. Cafébaas blij, toeristen blij, leguanen blij.

leguanen kijkenFoto’s leguanen

Inderdaad, in een paar bomen zien we enkele tientallen leguanen, ze beginnen al een beetje te verkleuren, want binnenkort is het weer paartijd volgens Geert. De leguanen zijn vegetariërs, ondanks dat ze er zo afschrikwekkend uitzien. Smaken naar kip, als je ze eens een keer mocht willen eten.

Ze zitten bij voorkeur dicht bij de rivier, de rivier is dan hun ontsnappingsroute mocht er onverhoopt een roofdier opduiken die wel zin heeft in een lekker kippetje. De leguanen liggen lekker in de bomen, bewegen doen ze niet veel.

Paar mooie foto’s gemaakt denk ik. Mijn zoomlens eens een keer optimaal kunnen gebruiken. Ergens 100 meter verderop lag een prachtig oranje gekleurd exemplaar, misschien een beetje valse hoop maar thuis kunnen we hem zo de woonkamer intrekken denk ik.

De reis gaat weer verder en na 3 kwartier zijn we dan vlak bij de Nicaraguaanse grens. Hier zullen we in een bootje stappen, maar een ding is al zeker: het weer. Dat is dik in orde. Geen wolkje te zien. Koffie gedronken voor de reis begint. In deze tent zullen we straks ook de lunch gebruiken. Dit is de laatste keer dat ik weer begin over de hygiëne, het is een buitengewoon proper land. Op naar de boot dus, ondertussen passeren we het douanekantoor, maar daar is volgens mij een kaartcompetitie aan de gang, er is geen man op straat.

De boot, precies zoals ik gedacht had, alleen de kapitein lijkt me een beetje jong, jaar of 20, niet ouder in ieder geval. Volgens Geert is het toch een van de beteren, schijnt het wild heel goed te kunnen vinden. De buitenboordmotor gestart, een Suzuki met 110 pk, dus dat wil vast wel als het moet. Het eerste stukje gaan we een beetje voor- en achteruit stekend. Aalscholvers volgen de bewegingen van de schroef, die verschaft hen schijnbaar een eenvoudig maaltijdje, want om de paar seconden komt er een boven water en dan zie je hem nog net een lekker lekkerbekje naar binnen slingeren.

En dan de watervogels langs de kant, ik denk dat dat een beetje moeilijk wordt om te onthouden, maar houd het maar op reigers: witte, blauwe, grijze, geelvoet, breedbek, nacht en weet ik wat er nog meer aan alleen al soorten reigers zijn. Eendjes zien we geen, maar als we een paar minuten op het dooie gemak over de rivier aan tuffen zijn ziet onze kapi een luiaard boven in de bomen hangen. Mooi hoor, die luiaard, zeg maar: de ambtenaar van het dierenrijk. Doet niets overhaast, morgen is er weer een dag. Rustig maar, komt allemaal goed. 90% van de problemen lost zich op door de tijd, dat is zo’n beetje het credo van dit beest. Het beest kijkt eens op zijn gemak naar ons, krabt zich nog wat ongegeneerd en gaat weer onverstoorbaar over tot de orde van de dag.

Ik had het beest helemaal niet gezien. Je moet hier toch met andere ogen leren kijken. Maar mooi is het wel. Even verderop een nieuw fenomeen. De Jezus Christus hagedis. Dit is een van de weinige viervoetigen die over het water kan lopen. Vroeger nogal eens op TV gezien. Bij Hubert van Hoof, ook al zo’n NCRV-man, die prachtige documentaires had. Maar goed, stel dat die hagedis in gevaar is, dan redt hij zich door over het water te rennen. Niemand anders beheerst dat kunstje, ze doen het alleen wanneer er gevaar dreigt. Als het even kan, toch liever verder het land in of op. Mooi beestje, prachtig groene tekening met zwarte en witte accenten en felle kijkers die alles in de gaten houden.

Even verderop een ijsvogel, veel groter dan die kleine vogeltjes bij ons. Een paar zwaluwen, een kaaiman, prachtige bomen waar allerlei andere planten zich ook prima in thuis voelen. Ons Annie, jaja ere wie ere toekomt, ziet ineens een aap zwemmen. Eentje van het brulapige type. Zwemt lekker rustig, maar wil wel graag naar de kant. Zal in het water gevallen zijn, maar met die kaaimannen in de buurt lijkt het me toch minder ontspannen zwemmen. De kapitein denkt dat ie het niet lang meer volhoudt, maar net als Geert met een bezem dierenambulancetje wil gaan spelen, kan ie net een palmtak vastgrijpen. Mooi, wie heeft er nu een zwemmende aap, wij de Gelukszoekertjes. Dat weet ik 100% zeker, dat er maar weinig mensen zijn met een zwemmende aap.

Nu de aap in veiligheid is, dobberen we weer verder. Aan de overkant zit een hele familie brulapen in de bomen. Zou onze zwemmer daar thuis horen? Dan zal het nog wel enige tijd duren voor hij weer eens thuis een bakske koffie kan gaan drinken, niet dan? En nu moet ik goed opletten dat ik het onthoud, want volgens Geert kijken we nu naar een schuitbekreiger of zoiets. Komt doordat de vorm van zijn bek een beetje op de bodem van een boot lijkt. In het Engels heet ie dus: boat billed heron.

Even verderop zitten enkele lokale mensen te vissen, met de hand vangen ze aasvisjes. Die visjes lokken ze met koekjes, je moet het maar weten. En dan weer wat opwinding over een stel vleermuisjes. Ik zie ze niet, hoe ik ook kijk. Ze schijnen prachtig gecamoufleerd te zijn. Zal vast wel, want ik zie ze niet, echt niet. Annie maakte gij maar een foto, ik zie ze niet.

Even verderop zien we hele massa’s vogeltjes, gele vliegenvangers, nog meer ijsvogels, reigers noem maar op, en dan ineens Kapucijneraapjes, die hadden we nog niet, maar nu dus wel.

oude man bij restaurantFoto’s lunch

We varen nog een stukje verder, nog wat foto’s gemaakt, maar het meeste hebben we nu toch gezien. De terugtocht gaat een stuk rapper, vol gas over het water. Alleen als er wat lokale mensen aan het vissen zijn of zo houdt onze schipper een beetje in.

Op naar de lunch. Vandaag krijgen we puur lokale kost, een soort van nasi, gebakken cassave, lijkt een beetje op gebakken aardappels, vis, groeten, bruine en zwarte bonen en tamarinde sap. Het eten smaakte erg lekker, maar dat sap, ik heb eens in mijn leven Campari gedronken en daar wou ik met tamarinde ook bij laten.

De terugreis duurt dus ook een uurtje en de rest van de dag hebben we vrij. Hoewel, onze Geert regelt voor diegenen die dat willen een tochtje naar de waterval. Er zijn maar een paar vrijwilligers: Marianne, Lia, Ria, Wendy en Anneke en wij tweeën. De waterval, het is natuurlijk geen spektakel zoals Vic Falls of de Niagara, maar het ziet er wel geinig uit. Alleen 1 nadeel, voor een beetje goed uitzicht moet je naar beneden.

watervalFoto’s waterval

Dat trappetje dat ze daarvoor vervaardigd hebben, is er een van het type breekeenseenbeen. De enige regelmaat die je hierbij aantreft is de gladheid van de stenen, maar verder is er dus helemaal niets op elkaar afgestemd. Het ligt schots en scheef, dan weer ligt er een steen of een tegel los, bij de een scheur je bijna uit je liezen vanwege het hoogteverschil en is het ineens dan weer zo verschrikkelijk smal. Oké, een klein voordeel, want dat is er dus ook, je let wel op waar je loopt.

De waterval zelf, het is een behoorlijk hoge en het water komt met veel geraas naar beneden storten. Het is erg donker in dit dal, dus kwalitatief goede foto’s, dat kun je hier vergeten. Nog wat foto’s gemaakt en dan kunnen we gaan zwemmen, maar er is geen droog plekje te bekennen. Alles is zeiknat en dat riviertje ligt ook helemaal vol met rotsblokken, dus we hebben het snel gezien, Annie en ik.

Terug naar boven. Het valt mee, ik dacht dat ik er nu definitief achter zou komen dat ik de 50 ben gepasseerd en dat mijn conditie wel eens beter is geweest. Buiten adem ben ik niet geweest, maar vocht verloren onderweg. Gigantisch, ik zie nu poriën waar nog nooit een druppel zweet is uitgekomen. In stralen loopt het zweet van mijn lichaam. Ik lijk goddomme zelf wel een watervalleke. De enige zoutwaterval ter wereld.

De rest van de dag zijn we vrij, het regent links en rechts, hier en daar, voor en achter ons, maar het valt mee. Dus thuis, hoor mij, nee in het hotel nog eens een douche gepakt en weer helemaal het menneke. We gaan een kijkje nemen in Fortuna zelf. Hoewel het niet heel groot is, is het wel erg toeristisch. Dus er zijn veel souvenirwinkels en barretjes en restaurantjes.

We eten lekker met zijn tweetjes in Soda Il Rio. Het ziet er weer buitengewoon proper uit en het is er ook buitengewoon goed eten. En lekker goedkoop, wat wil je nog meer. Volgens mij is het zaterdagavond of zo, er zitten heel wat locals in de cafés. Dat gaat er af en toe nogal ruig aan toe. Ik heb niet veel zin om daar eens tussen te gaan hangen, dus maar op tijd de hotelkamer opgezocht en daar wat gedronken. We hebben per slot van rekening een koelkast op de kamer. Dus ik zal nog een keer proosten en tot morgen dan maar weer.