Costa Rica Dag 13 Tortuguero - San Gerardo

Het is kwart voor 5 en de brulapen zitten vandaag naast ons bed. Het gaat nog harder tekeer dan gisteren en het duurt langer, veel langer, dat gebrul. Ik lig hier nu met een grote glimlach in mijn bed. We wilden natuur, welnu we krijgen natuur. Om 6 uur opgestaan. Veel te vroeg natuurlijk, want het ontbijt is pas om 7 uur, maar ja we liggen iedere avond ook zo vroeg op bed. Er is nog geen avond na twaalven bij geweest, voor ons doen zeer ongebruikelijk.

En dan ons ondergoed, het principe van de ventilator heeft wel gewerkt, maar ook niet bijster goed. De zon staat al weer strak aan de hemel, dus moet die ook nog maar eens een bijdrage leveren. De koffers moeten gepakt worden vandaag, het is weer eens een reisdag. Dat inpakken stelt ook niet veel meer voor dan 2 minuten. Ik zit nu even op de veranda voor het huisje en er komt een toekanfamilie aan, camera maakt al weer vroeg zijn draaimomenten.

bus inladen

Na het ontbijt gaan we weer met de boot naar Caño Blanco, anderhalf uur varen. In Caño Blanco staat Freddy met de bus al te wachten. Vandaag een relaxed programma, ook wel eens fijn. Het kan niet iedere dag feest zijn. Dat moet ook niet, want anders houd je geen honger naar nieuwe dingen.

Maar mijn gedachten zijn nog niet koud of zo’n enorme touringcar, zo een waar mijn zwager Johan een stuk of 20 van heeft lopen, zo groot dus, rijdt het parkeerterrein op. Zal wel voor de Amerikanen zijn denk ik nog, maar nee hoor, het is voor Johanna en haar groepje van de Boerenzwendel. Die nerd, die wereldvreemde, die loopt als een verdoofde rond te dwalen. De konten zijn nog dikker en die man met zijn korte broek heeft nu bruine sokken aan. Dus met een goed gevoel van een zojuist verkregen portie leedvermaak stappen we in ons busje.

De route is voor een groot deel dezelfde weg terug als waarover we zijn aangekomen. De bananenplantages staan er nog steeds. De lunch gebruiken we weer bij de bekende keten van MusManni in Turrialba. Een echte provincieplaats waar het toerisme geen rol speelt. In het park in het midden van de stad nuttigen we ons zojuist aangeschafte lunchpakket. Dat heeft ook wel iets, beetje op je gemak naar de mensen kijken. Het weer is perfect, niet te warm, want we duiken langzaam de hogere streken in. Er gebeurt eigenlijk niks tot nu toe, verstand en adrenaline staan tot nu toe in de stand-by modus. Na een uurtje gaan we weer verder.

Tegen 2 uur zijn we in Cartago, een bedevaartsoord. Ook in deze streken zijn er dus verschijningen of aparte gebeurtenissen met heiligenbeeldjes. Hier is het een beeld van Maria, dat om onverklaarbare reden steeds terugkeerde naar de plek waar ze gevonden werd. Een signaal aan de destijds dienstdoende pastoor om hier een kathedraal te bouwen. En katholiek zijn ze hier.

Nog katholieker dan wij in de jaren 60, de clerus heeft hier nog een ongehoord grote invloed op de samenleving. Gaat heen en vermenigvuldigt u, dat is het hier nog steeds heersende credo. Sex voor het huwelijk mag natuurlijk niet en voorbehoedsmiddelen zijn nog uit den boze, laat staan dat er tolerantie is op gebieden als abortus en euthanasie. Aids is eigenlijk nog steeds een straf van god, althans zo denkt de kerk erover.

Dus we zijn nu in Cartago, een stad die getroffen is door een verschrikkelijke aardbeving. In het centrum van de stad staat de oude kathedraal als een ruïne te schitteren. Dat heeft ook weer wat hoor, een ruïne. Eigenlijk moet er in iedere plaats een ruïne schitteren. Dus Nederlandse bestuurders, heb je nog plaats voor historische cultuur, bouw eens een ruïne.

We worden in het centrum gedropt en kunnen doen en laten wat we willen. Geld pinnen kan zeker geen kwaad. De geldautomaten, over de hele wereld gebruiksgemak. Tot nu toe hebben we het nog niet meegemaakt dat we geen geld konden pinnen omdat we de teksten op het scherm niet begrepen. Altijd kun je wel Engels of Duits of zelfs Nederlands als voertaal gebruiken.

En dan, wat nu, veel zin om naar de markt te gaan hebben we niet. Annie’s blaas staat op knappen en die van mij zit ook behoorlijk vol, dus ergens een biertje drinken en dan ook gelijk naar het toilet. We schieten bij een winkelcentrum naar binnen waar een enorme opgetuigde kerstboom de intree opvrolijkt. Het is begin november, maar hier wordt dus ook kerst gevierd, midden in de tropen. Met kerstmannen, kerststallen en kerstbomen en winterse taferelen. Amusant om te zien.

We gaan weer verder, de straat uitlopen en dan komen we vanzelf bij de beroemde kathedraal. Rond het plein van de kerk zijn diverse restaurants en er schijnt een goed koffiehuis te zijn. Er is een begrafenis aan de gang. Voor de kerk staat een lijkwagen en nog een bijwagen vol met bloemen. Ze kerk zit nok en nokvol, het zal wel een lokale belangrijke zijn die het hoekje om is geschoten. Eerst een goei bakske koffie, dan houden we meteen ook zicht op de uitvaart. Terwijl we lekker aan de koffie zitten te leuten, komt er een groot gezelschap naar buiten, groot drama, dat zie ik wel. Ga eens even kijken, maar geen foto’s, zo neem ik me voor. Het kan wel, maar ik denk toch dat het niet gepast is. Het moet dus wel een lokale grootheid zijn, allemaal dikke jongens in veel te dure pakken.

Maar één ding begrijp ik niet goed. Bij ons komt de pastoor ook altijd mee om de begrafenis af te sluiten op het kerkhof. Hier niet, geen priester te zien. Binnen gaat de mis gewoon door, wat raar. Toch eens binnen kijken en kijk nou, de kerk zit eigenlijk nog vol. Een priester staat ergens voor in de kerk met een zware basstem. Ik hoor de hel en verdoemenis over me neerdalen. Hèhè, eindelijk is er weer iemand die me terecht wijst. En terecht, want zo’n braaf jongetje ben ik natuurlijk ook weer niet.

Annie gaat met me mee op zoek naar de zwarte madonna, waarvoor deze kerk zo beroemd is. Buiten bij de kerk is een soort afdaling gemaakt waardoor je toch een beetje het idee van een grot krijgt. En daar staat dan een beeldje wat voor Maria door moet gaan. Het is gewoon een stukske steen, waarbij je enige fantasie nodig hebt om er Maria uit te halen.

Goed, dus vandaag het nodige aan cultuur opgesnoven, maar we gaan ons weer focussen op de natuur. Vandaag gaan we naar 2.900 meter hoogte, de bergen in. Hier is dus ander wild dan in de oerwouden op de laagvlakten. Het zal nog anderhalf uur rijden zijn ongeveer. De bewolking komt steeds meer opzetten en naar mate we hoger komen, des te slechter wordt het weer. Regen en mist, dat is ons blikveld.

Het is bijna donker als we bij het hotel Savegre Mountain arriveren en het is koud, stervenskoud. Snel naar de hotelkamer, waar de kou ook binnenzit. Het is een enorme hotelkamer met 3 bedden en een elektrisch verwarmingskacheltje. Dus de stekker in het stopcontact en het nog steeds natte ondergoed zo goed en zo kwaad als het gaat een beetje voor dat straalkacheltje gehangen. De kou in de kamer wordt gelukkig een stuk minder.

serre hotel

Achter de lobby van het hotel is een restaurant en een bar waar ze een grote open haard hebben, die lekker brandt. Het wordt al gauw druk om de haard. Bijna iedereen is van de partij, dus je weet het wel: sterke verhalen en een hoop geroddel.

Buiten regent het steeds harder en het wordt nog kouder. Ieder moment verwacht ik sneeuw, maar dat schijnt dan toch wel een natuurwonder te zijn, want het heeft hier nog nooit gesneeuwd.

Het avondeten wordt geserveerd in de vorm van een enorm buffet, keuze volop en lekker. Erg lekker mag ik wel zeggen. Weer veel te veel gegeten en dan moeten we nog aan de toetjes beginnen. Ook daar kun je kiezen uit een stuk of 12 soorten gebak, pudding en ijs, los nog van het fruit.

Een tafel verderop zit een groep bouwvakkers, mannetje of 15 en die weten wel wat eten is. Slingeren zo 3, 4 overvolle borden naar binnen. Die kunnen de keuken blijkbaar nog beter waarderen dan wij. Gelukkig waren wij voor hullie bij het dessertbuffet, want nadat zij geweest zijn lijkt het wel of er een tornado overheen gevlogen is, er is niks meer van over. Nog efkes terug naar het haardvuur, maar de meesten duiken er vroeg in vandaag, dus wij maken het ook niet laat. Morgen is het weer vroeg dag.