Costa Rica Dag 17 Corcovado - Drake Bay

Zo, vannacht ietsjes beter geslapen, maar een keer of 4 wakker geweest. Natuurlijk wel ruim voor de wekker wakker. Vandaag is het een echt vroegertje, 5 uur. Om half 6 paraderen we alweer over het strand, terug naar de plaats waar de taxi’s ons hebben achtergelaten. Dus alles ingepakt en bovenop de kar gemikt en dan gaan we maar. Het zal een 3 kwartier lopen zijn. Onderweg gebeurt er niet veel. We kennen het strand ondertussen wel, af en toe een roofvogel of een papagaai in de bomen en dat is het wel zo’n beetje.

Vervelend, zou je zeggen, het is iedere dag hetzelfde. Nee, voor vervelen is geen tijd. Gewoon lekker ontspannen over dat strand lopen, zon erbij. Temperatuur oké, het lijkt wel de strandvierdaagse, maar dan zonder toeschouwers en eettentjes en kuilen gravende Duitsers. En de palmbomen zijn anders dan bij ons, hier staan ze het hele jaar buiten. Bij ons zijn ze of van plastic of ze worden s’winters naar binnen gehaald.

3 kwartiertjes later zijn we weer bij de taxi’s. We gaan terug naar Puerto Jimenez, waar we zullen ontbijten en de rest van de koffers weer bij het hotel ophalen. Ik denk er nu pas aan, maar 2 dagen geleden hebben we alleen maar de hoogst noodzakelijke dingen meegenomen, dus enkel wat shirtjes, schoon ondergoed en sokken en wat spulletjes voor de menselijke reiniging c.q. versiering c.q. geuring.

De taxi’s gaan nu een stuk harder als op de heenweg. Nergens geen stops meer. Nee, gewoon pedal to the metal, full throttle of in gewoon Nederlands, gassen. Nu komt de vierwielaandrijving pas echt tot zijn recht, door plassen en kuilen en over de dikke natte vette klei. Vooral bij het heuveltje op en heuveltje af merk je dat je met een gewone auto hier geen schijn van kans hebt.

wachten op vertrek

Het is 8 uur en we zijn alweer in Puerto Jimenez. Lekker ontbijtje gescoord en op het gemak terug naar het hotel gekuierd. Daar stappen we om een uur of 10 weer in de taxi’s. De reis loopt vandaag over het schiereiland, dus grofweg: we gaan weer noordwaarts. Kijk, het lijkt wel of de beschaving per meter toeneemt.

Helaas, we worden bij de neus genomen. Even dachten we weer over gewoon asfalt te rijden, het is maar ijdele hoop. Onze taxichauffeur stopt bij een huisje, daar scharrelen 3 kleine kinderen rond. Er wordt wat heen en weer geroepen tussen hem en zijn vrouw. Ik versta er geen snars van, iets met licensia. Dus hij zal zijn rijbewijs wel kwijt zijn. Hebben wij Nederlandse mannen nooit, dat we onze spullen kwijt zijn.

Het mooie weer heeft plaats gemaakt voor zware bewolking en wij crossen hier met een noodvaart heuvel op, heuvel af over de Costa Ricaanse wegen. Ik verveel me geen seconde, steeds is er wel iets te zien. Dat we hier in een uithoek zitten, is wel duidelijk. Veel bebouwing is er niet en als ze wat bouwen, dan is het volgens één recept. Er is ook maar één architect zo lijkt het. Alle huizen zijn hetzelfde, alles op de begane grond, dunne muurtjes en ik denk maar 1, misschien 2 slaapkamertjes. Ik weet niet hoe groot de gemiddelde samenstelling van een gezin is, maar ik vraag me wel af: hoe maken ze die kindjes zonder de anderen te wekken. Ik zit weer zwaar in de fantaseer-modus, dus tijd voor een bietje sex, ondeugd dus.

Als die bedden net zo piepen als de huizen gebouwd zijn, moet het tijdens de echtelijke daad vreselijk tekeer gaan. Het zal toch niet zo zijn, dat ze hier de bekende beddenspiraalperiode achter de rug hebben en net zoals wij de beschikking hebben over lattenbodems? Wanneer en hoe worden de kindjes gemaakt in Costa Rica? Eens een keer opzoeken in het wereldwijde leugenboek wikipedia. Van die stomme dingen dus, daar kan ik dagen over fantaseren, maar begin nou niet te schelden. Over een paar honderd jaar horen zulke dingen bij de cultuur historische beschouwingen. Ik zal maar stoppen, want direct zit ik weer met vragende kinderen die komen vragen wat papa en mama aan het doen zijn.

Ondertussen staan we ineens voor een wel erg brede rivier, waar we toch dwars doorheen zullen moeten. Volgens de chauffeur valt het wel mee, normaal staat er veel meer water. Dus wachten tot de rest van de groep er ook is. Het lijkt spectaculairder dan het in werkelijkheid is. Het water komt niet eens tot de dorpel.

En de karavaan trekt weer verder, naar een of ander strand, waar we van de chauffeurs afscheid nemen en over moeten stappen in een eng klein bootje. Daar passen we van zijn lang zal zijn leven niet met zijn allen in. Ik zit met Jaap voorin. Jaap is jarig vandaag. Natuurlijk heb ik hem vanmorgen allang gefeliciteerd, hij weet alleen niet dat we nog een verrassing voor hem in petto hebben. Nee, ik schrijf er nu nog niet over, want anders lekt alles uit en dan is de surprise voor Jaap eraf.

Het zal een kwartiertje, 20 minuutjes varen zijn langs de kust, tot we bij het hotel in Drake Bay aankomen. In ieder geval zullen er meer voorzieningen zijn dan in ons vorige kampement. Er schijnt zelfs elektrisch licht te zijn en een stopcontact. Voor ons is dat luxe.

We worden gedumpt en het bootje met enkele buitenboordmotor moet weer terug om de rest van de groep te halen. Het hotel is nog niet te zien. We moeten wachten, dus verstand even uit en bij mij is dat helemaal geen probleem. Nee, het straks weer weten te vinden en aan de gang krijgen, daar zit bij mij de kneep.

Als de anderen ook aankomen, mogen we naar het hotel, maar wel bergop. De koffers en tassen kunnen we laten staan, die worden omhoog gebracht. Achteraf gezien is dat een enorme mats voor ons. Het is gewoon 10 minuten klimmen. Het zweet loopt in straaltjes over mijn rug en mijn petje kan direct zo weer meedoen bij Spongebob. Kan me niet voorstellen hoe dat zou zijn geweest, als we de tassen ook mee moesten slepen.

De Rio Claro Punta Marenco Lodge ligt boven op een berg en het is hier een partij mooi. In de achtergrond kun je de zee zien, tussen de zee en het hotel alleen maar oerwoud. Het hotel is opgebouwd uit een centraal gebouw en een aantal huisjes. De huisjes zien er niet echt stevig uit, geen gemetselde steen te zien. Nee, een aantal palen met een palmbladerendak en je kunt er zo dwars doorheen kijken. De Costa Ricaanse doorzonwoning, een hut alla Robinson Crusoe. De ramen bestaan uit horrengaas, dus vrij van insecten is het gelukkig wel. Aan de achterkant is een veranda gebouwd waar je lekker kunt zitten en lekker over de toppen van de bomen heel ver weg kunt turen.

Eerst maar eens lekker eten, vanmiddag hebben we vegetarische spaghetti en dat smaakt echt heel lekker. Och, het eten is zo simpel, een beetje tomatensaus, wat kruiden erdoor, spaghetti koken en klaar is Kees. Smaakt altijd, gegarandeerd. De rest van de dag hebben we vrij. Mooi, dan kunnen de batterijen eens even opgeladen worden en de foto’s naar de harde schijf worden geschreven, moet af en toe ook eens gebeuren. Verder lekker beetje luieren, heerlijk zonder dat geraas van de golven, dus binnen 10 minuten ben ik buiten westen. Ik ben zo weer terug hoor, even pauzeren.

Zo lekker uiltje geknapt, dan gaan we maar eens lekker op ons balkonnetje zitten. Ik zit nog maar net, als er een prachtige toekan voor ons komt zitten. Ja, echt alleen voor ons, voor Annie en mij en niemand anders. De batterijen krijgen zo geen tijd om op te laden.

Als die toekan weg is, komen er aan de andere kant van het huisje 2 prachtige papagaaien in de boom zich tegoed doen aan al die noten die erin hangen. Moeite doen om ze te vinden hoeft niet, want ze kondigen zichzelf met een hoop bombarie aan. En als die papagaaien op de foto staan en ik weer net op mijn stoel zit, komt er een kapucijneraap tevoorschijn. Ja luister eens, zo komen we natuurlijk nooit meer tot rust. En dan komt er weer eens een gekko over onze balustrade gelopen. En daar zijn weer wat kolibries. Het houdt niet op, zelfs niet nu het begint te regenen.

De regen begint met bakken uit de lucht te vallen. We zitten droog, maar de meeste beesten houden zich nu toch gedeisd, dus tijd om eens een boek van Annie af te pakken en wat te lezen. Er is hier dus geen tv op de kamer, mis dat toch wel dat zappen. Zo Annie, ik heb voorlopig weer genoeg gelezen, tijd voor een biertje. We hebben toch niets anders te doen. Onze kamer ligt het dichtste bij de lobby, annex restaurant en bar, 25 meter of zo.

Langzaam komen de anderen ook maar eens wat drinken. We gaan Jaap’s verjaardag vieren, tijdens het avondeten wordt Japie verrast. Maar eerst proosten op het jarige menneke en direct nog eens en nog eens, heb het weer uitstekend naar mijn zin.

Na het eten mag Jaap dan eindelijk zijn cadeaus open maken. We hebben met zijn allen uitgelegd. Geert zou het cadeau kopen, ik had het allang gezien natuurlijk, maar niks tegen jullie gezegd, want dan is het geen geheim meer.

Jaap krijgt van ons een prachtig fotoboek over de natuur in Costa Rica en een T-shirt met de nationale kreet Pura Vida. Op de achterkant van het shirt hebben ze een prachtige spotprent van een in een ligstoel Imperial drinkende leguaan geschilderd.

Gezellig is het zeker, voor we er erg in hebben is het al half 10. Het moet niet zotter worden. Schaamte over dit late tijdstip hebben we nog net niet, maar we gaan de dag afsluiten, want we waren wel al om 5 uur uit de veren, dus tot morgen: Pura Vida!!