Costa Rica Dag 18 Drake Bay

Kwart over 5 en wakker. Slapen heeft geen zin meer, want de papagaaien zitten in de boom naast het huisje. Het zijn een stel schreeuwlelijkerds en ik denk dat ze vrij hardhorend zijn. Al zitten ze nog geen meter van elkaar af, af en toe dan komt er zo’n enorme schreeuw. Ze zitten daar op hun gemak noten te eten.

Zuinige eters zijn het niet, er wordt ontzettend veel verspild. Alles wat op de grond valt laten ze verder zo liggen. Dus als ze een boom aan het plunderen zijn, haal dan maar meteen Hendrik Jan de tuinman. Het is een grote ravage van aangevreten of onberoerde noten en vruchten.

Goed, vandaag staat er niets op het programma. We kunnen doen en laten wat we willen. Veel zal dat niet zijn, want buiten het bos en het strand is er niets. Dus we pakken de wandelschoenen, rugzakje mee en op naar het strand.

Een aantal gaan er zwemmen, wij niet. Gewoon een beetje op het gemak kuieren door het bos, een paar meter van het strand. Maar voor we goed en wel weg zijn, krijgen we eerst nog bezoek van onze toekan. Hij zit daar een beetje heel mooi te wezen op slechts een paar meter afstand. Dus vanaf het balkon kan ik op mijn dooie gemak een paar foto’s nemen.

Voorzien van een portie goede zin, gaan we aan de wandeling beginnen, met zijn tweeën gaan de 2 Brabanderkes dus het oerwoud in. Het pad naar beneden loopt niet helemaal soepel, het heeft geregend vannacht en nu moet je wel nadenken waar je loopt, want anders zit je zo op je gat in de klei. Rode vette klei, glibberklei, kleding vies makende klei, dat soort klei dus.

Als we aan het strand komen, wordt het lopen stukken makkelijker. Geen vette klei, gewoon los zand. En het blijft mooi. Iedere dag zie je weer nieuwe dingen. Met zijn tweeën lopen we in het paradijs op aarde. Een prachtig strand en op de achtergrond duizenden palmbomen en andere bomen in de meest fantastische kleuren groen.

Op het gemak lopen we tot we bij een riviertje komen, het water van dat riviertje is kraakhelder, maar er staat nogal wat stroming. Annie heeft er geen zin in om door dit watertje te waden en ik kan me prima vinden in haar besluit. Terwijl we daar nog wat rondhangen, zijn er een paar pelikanen aan het vissen. De tactiek van vandaag is duiken vanaf een paar meter hoogte, steil het water in.

Omdat we toch alle tijd hebben, gaan we de camera eens alleen laten werken, spelen met de zelfontspanner. Goed voor de conditie, want door het losse zand een sprintje trekken, dat kost calorieën.

Als ik het resultaat bekijk, zie ik dat er onbedoeld een hele leuke grap met deze foto’s gemaakt kan worden. Dat laat ik dus over aan de webmaster, die zal er wel een prachtig grapje mee uit kunnen halen. Dus als je dit leest heeft het brein van Annie vast een leuke oplossing bedacht.

Wat is dan die grap ??
kijk naar de foto hiernaast
scroll met je muis over de foto
klik vervolgens op de foto

We gaan weer eens op het gemakje terug naar het hotel en ik weet niet wat het is, maar alle dieren van Costa Rica laten zich op deze reis vanzelf zien. Ik hoop niet dat ze denken dat ik Noah ben. Een roofvogel biedt zich aan voor een plaatsje in de catalogus. Geen flauw idee wat het is, maar hij blijft rustig zitten. Pas wanneer ik een meter of 3, 4 van hem vandaan ben, vindt hij het mooi geweest en vliegt op.

strandFoto’s wandeling

Een eindje verderop zien we Jaap en Josephine. Die lopen net zoals wij op hun dooie akkertje wat rond te kijken. We lopen samen terug naar het hotel, een beetje buurten, och jongen wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn. We lopen een andere route terug, niet gepland. Nee, we zijn gewoon verkeerd gelopen, maar het geeft helemaal niks. Deze pad loopt een stuk makkelijker, hier zijn we gisteren over naar boven gegaan.

Iets verderop zien we een stel kapucijnerapen, helemaal niet bang van ons. Neeje, er is zelfs sprake van agressie, af en toe worden er een paar tanden ontbloot richting ons. Dat willen Jaap en ik dan wel eens meemaken. Er kan er maar een de winnaar zijn en wij verliezen zeker niet. Mocht ie het proberen, dan zal er toch ergens de afdruk van een maatje 42 in zijn kont staan. Zover komt het niet, de apen gaan weer verder het bos in en wij lopen naar boven. Een soort natuurlijke wapenstilstand.

Als we boven zijn, gaan we maar een bakske koffie doen. We zitten er net, als er een man met een grote piepschuimen doos naar boven komt. In de doos zit een slang, de eerste die we dus live zien. Volgens de local is het de niet giftige variant van de Fer-de-Lance, maar veel zin om hem op te pakken heeft hij niet. Als het beest er bijna in slaagt om onder de veranda van het hotel te kruipen, wordt er resoluut ingegrepen. Het beestje wordt weer in de doos geschoven en afgevoerd.

Ik vraag me af of de slang in het bos wordt weggezet of dat het beest een competitie aan moet gaan met de machete. Dit zal dus een eeuwig durende onbeantwoorde vraag voor me blijven, tot in mijn graf loop ik dus met dit mysterie rond. En nu maar hopen dat Sheila de slang niet ziet ergens onderweg, want dan breekt de paniek los. Maar Sheila, die natuurlijk net aan komt lopen op het moment dat je het over haar slangentrauma hebt, was de eerste die de slang gezien heeft.

Tijd voor de lunch, het is een vegetarische bonenschotel met witte rijst. Lekker hoor. Zo, dat was het dan vandaag, vanmiddag maar een beetje luieren in en rond het hotel. Dus na het middagdutje het boek van Annie afgepakt en aan het lezen geslagen.

Maar er komt niks van dat lezen, want er komt van alles op en naast het balkon voorbij. Ik kan me zelfs al vermaken met het volgen van een gekko. Het blijft een raar gezicht zoals die beestjes aan het plafond geplakt kunnen lopen. Het zijn lieve beestjes, want ze vreten insecten, dus er zal helemaal niemand op die gekko’s jagen.

slangFoto’s middag

Verder vermaak ik me ook al aan de werklui hier, met de nadruk op lui, want hard werken hebben ze zeker niet uitgevonden. Naast ons worden nog een paar huisjes gebouwd, in een tempo onvoorstelbaar. Als ze zo doorgaan zal er volgend jaar augustus wel een huisje af zijn. Hoewel het hier dus dik door de 25 graden is, wordt er niet meer gewerkt door de bouwvakkers als de regen begint te vallen. Dus er is een universele bouwcode, zelf gezien, echt waar.

De regen begint bij bakken te vallen, omdat we op een hoog punt zitten, kun je weer wel heel mooi het effect van de regen op het tropenwoud zien. Onvoorstelbaar hoe zoiets mistroostigs als regen mooi uit kan pakken. Net op het punt dat het tijd wordt om en biertje te gaan drinken in de bar, komt er een neusbeer naar boven gekropen. Weer zo’n geschenk van de moeder der natuur aan deze twee godenkinderen.

Oké, genoeg geserieust vandaag, biertje drinken en een potje slap zeveren tot het avondeten. Toch wel een van mijn specialiteiten, ja ook ik heb talenten. Verder doen we dus echt niets meer, het verstand staat uit, wat wil je nog meer. Ik heb me weer prachtig vermaakt met Tim en Jaap en Theo.

En na het avondeten, dat natuurlijk weer lekker is, nog wat doorgebuurt en als laatste weer naar de kamer getrokken. Het is half 10, ja behoorlijk laat al. Ik zie jullie morgen wel weer.