Costa Rica Dag 20 Drake Bay - Manuel Antonio

Vandaag weer als vanouds vroeg op, om 6 uur ontbijt. Daarna de koffers pakken en buiten wegzetten, want we gaan weer verder vandaag. Eerst nog even de rekening betalen, maar die valt een beetje tegen en ik heb niet genoeg cash, gelukkig kan ik bij Josephine 20 dollar lenen. Als ik Geert mag geloven, en wie ben ik om aan hem te twijfelen, gaan we vandaag een stukje over de oceaan en varen dan de rivier de Sierppe op. Maar ergens gaat er iets niet helemaal goed met de koffers geloof ik. Een stel worden apart in een boot geladen en weg zijn ze. In ieder geval, wij stappen in de boot en gaan lekker over de oceaan rossen en die koffers, dat zal wel recht komen.

De 2 zeebonken Jaap en Cees zitten weer voorin en weg zijn we. De golven zijn niet spectaculair, althans niet iets om eens lekker zeeziek op te worden. Na een half uurtje over die oceaan, varen we de Sierppe rivier op. Het water staat er strak bij, we gaan er vol gas over. Na een kwartiertje houdt de schipper in en vaart een mangrove bos in. Voor de meeste van ons gesneden koek, maar niet voor Sheila. Ik weet niet wie haar ooit zo gek heeft gekregen, maar zij denkt dat in iedere boom die over het water hangt een slang ligt te loeren op ons.

Dus wij houden allemaal onze kop dicht, er wordt sowieso al niet veel gepraat, maar zeker geen rare dingen zeggen over slangen of vlinders en ruspen. Mooi eigenlijk, hoe zoiets een ongeschreven groepswet is geworden. Komt natuurlijk voor een groot deel door Sheila zelf, want waarschijnlijk zou diezelfde wet anders worden geïnterpreteerd als zij een bitch was. Zo ziet u maar waarde lezer, dat de bijbelspreuk “wie goed doet, goed ontmoet” zijn waarde blijft houden.

Het is maar een uitstapje van een minuutje of 10 en veel spectaculairs valt er niet waar te nemen. Zelfs Sheila snapt achteraf niet waar ze zich zo druk om heeft lopen maken. Het gas gaat er weer vol op tot Sierppe. Daar mogen we uit de boot en staat Freddy met zijn bus al op ons te wachten. We kunnen er op ons gemak koffie drinken. Goeie koffie dus, in het restaurant langs de rivier. De koffers bij Freddy afgegeven, zodat die op zijn gemak de bus kan laden. Tegen een uur of 9, ja het lijkt wel of we er al een dag op hebben zitten, gaan we weer verder. Quepos is de volgende halte, de weg is te verdelen in 2 stukken. 75 kilometer goed en 45 kilometer vol kuilen en gaten.

Onderweg toch weer een raar fenomeen gezien. In deze streek staan veel palmolieplantages. Palmolie, je weet wel, daar maken ze onder andere Oil of Olaz en Palmolive, Dove en vroeger Lux en al die andere welriekende zepen van.

Maar die bomen hebben maar een beperkte productieduur. Dus als ze over het hoogtepunt heen zijn, krijgen ze een injectie en dan sterven ze af. Het zijn niet zomaar een paar boompjes, neeje, het is maar goed dat kritisch milieubeheer hier geen weet van heeft, want of dat allemaal zo goed is voor de natuur? Ik weet het echt niet, van de andere kant je moet het ook weer niet overdramatiseren, want het is natuurlijk gewoon een productiebos.

Tegen de middag komen we in Quepos aan. Een aardig vriendelijk dorpje, lekker toeristisch maar ook weer niet te. We worden losgelaten om ergens in het centrum een lunch bij elkaar te scharrelen. We pakken gewoon het eerste beste restaurant tegenover de bus, lekker makkelijk niets moeilijks aan toch. Een lekker stukske kieken, altijd lekker en bij het afrekenen komen ze weer niet bij met mijn snelcursus Spaans voor Costa Ricanen. Nee, het is geen pojjo, maar POLLO, ik zeg het nu niet meer hoor. Een ander toverwoord hier is okidoki, dan moet je toch oppassen dat de tranen niet over de wangen gaan lopen.

doodshoofdaapFoto’s hoteltuin

Ze staan daar met zijn drieën achter de balie helemaal krom van de lach. Snel nog wat pinnen, want ik moet natuurlijk snel bij Josephine mijn schuld inlossen. Er zijn banken genoeg, dat zijn dus wel de voordelen van toerisme, maar Geert waarschuwt ons ook voor het nadeel. Waar veel toeristen zijn, daar zijn ook altijd criminelen en hier zitten dus weer redelijk veel crackheads, dus vooral ’s avonds oppassen.

Het hotel California ziet er voor onze maatstaven perfect uit, met een grandioze tuin en een echt zwembad, dus dat zal wel lukken. De entree is al helemaal geslaagd, want we worden welkom geheten door de vierde soort apen van Costa Rica, doodshoofdapen. Die hadden we dus nog niet gezien. Ze zitten zowat zelf de sleutels van de kamers uit te delen, zo dicht bij de balie.

De kamers zijn verspreid over het complex en natuurlijk is er weer een prachtige tuin, met vogeltjes, vlindertjes, bloemen en nog nooit van tevoren geziene bomen. Houdt het dan nooit op? Dit is toch wel een van de meest spectaculaire reizen die ik tot nog toe heb meegemaakt. Iedere reis kom je wel eens op een punt dat je zegt, ja dit heb ik daar en daar al eens gezien, maar hier weten ze altijd weer iets nieuws uit de hoge hoed te toveren. En de kamers, tsjonge jonge wat een luxe. Een echte kamer opgetrokken uit echt gebakken steen met luxe badkamer en een hoe heet zo’n ding ook alweer, oh ja een tv.

Vandaag staat er niets meer op het programma, we zijn helemaal vrij. We moeten nog wat souvenirs hebben, dus we nemen de regenjasjes maar mee, want het zal niet droog blijven en gaan dan op ons dooie akkertje over een steile weg naar beneden het centrum in. In het centrum stikt het van de winkeltjes, er is van alles wat, houtsnijwerk natuurlijk maar ook T-shirts, het echte toeristenwerk dus. Na een stuk of wat winkels in en uit te zijn gelopen, hebben we dan toch een paar mooie T-shirts te pakken. T-shirts waar wat meer werk aan besteed is, qua design en ook wat de kwaliteit van de katoen betreft.

Nog wat verder rondgelopen en nog eens extra speciaal genoten van het Midden Amerikaanse leven. Het is van alles door elkaar, nieuw wordt net zo vrolijk afgewisseld met oud en rond het busstation is een soort winkelcentrum gebouwd, waar je vooral veel voedsel kunt kopen. Dat doen we niet, want dit is zo ongeveer de enige keer dat we een beetje twijfels hebben over een paar zaakjes en het salmonellavrij zijn. Maar ik ben nu toch weer aan het Oud Nederlands Zeuren, want er is ons lichamelijk helemaal niks, nada overkomen.

busstationQuepos

 
Op het gemak kuieren we weer terug naar het hotel, in het restaurant bestellen we een paar lekkere cocktails, want het is Happy Hour en tegen een Nederlander hoef je maar één keer te zeggen: 2 halen 1 betalen. Het personeel is zoals gewoonlijk stikvriendelijk en gastvrij. De barkeeper had een beetje teveel cocktail gemaakt, maar weggooien is zonde dus we hebben geluk. 1 betalen 4 drinken, man we houden geld over.

Het begint te regenen en niet zo’n beetje ook, het valt nu echt met bakken uit de hemel. Het zal wel een beetje te hard regenen, want het water komt nu zo door het rieten dak de bar in gelopen. Vanmiddag had ik wel een paar dakdekkers bezig gezien en die worden nu even opgetrommeld, want blijkbaar hebben ze hun klus nog niet af. Met een geleerd oog kijkt de dakdekker naar boven, zo te zien weet hij nu waar de zwakke plek zit, morgen gaan ze wel verder.

wasbeerwasbeer

Ineens komt er een wasbeertje uit de struiken en hij gaat op zijn gemak voor de keukendeur heen en weer scharrelen. Het is de lieveling van het keukenpersoneel, er worden sneetjes brood aan de wasbeer gegeven. De ober komt het verhaal nog even verder toelichten.

Kijk eens goed naar het beestje, dan zie je dat het beestje maar 3 poten heeft. Zijn achterpoot is blijkbaar per ongeluk door de hond van hotel afgebeten. Dit wasbeertje is een vrouwtje, moeder van een paar jongen die later op de avond ook wel te zien zullen zijn, haar man vinden ze veel minder aardig. Even later komt deze meneer ook langs om zijn portie op te eisen.

Zo, tijd om hier eens lekker ongegeneerd te gaan tafelen, biefstuk met friet natuurlijk. Zo lekker, de simpele keuken daar hou ik van. Het mag natuurlijk wel opgeleukt worden met een blaadje sla en wat meer van die dingetjes, maar de basis is friet met biefstuk. Ik lik mijn vingers weer af. En wat doe je na zo’n lekkere maaltijd, een straf bakske koffie drinken natuurlijk met een goed glas whisky of cognac.

De dag is weer omgevlogen, tijd om onze kamer op te zoeken, nog even wat TV kijken en hoewel alles Spaanstalig is, is mijn duim weer helemaal happy. Wekenlang geen afstandsbediening gezien en nu kan het dan weer, zappen. Ik schaam me er helemaal niks voor om van zoiets onnozels te kunnen genieten. Allez, tot morgen, doen jullie het licht maar uit.