Costa Rica Dag 21 Manuel Antonio

Hoewel we nu weer eens in een echt luxe hotel zitten, betekent dit natuurlijk niet dat er niet vroeg wordt opgestaan. Half 7 vertrekken we voor een ontbijt naar de nationale bakker MusManni. Een paar minuten hier vandaan ligt een van de kleinste nationale parken ter wereld: Manuel Antonio National Park.

Het ligt precies op de kuststrook. Het is een soort schiereiland en omdat het hoog water is moeten we met een veerman overvaren. Maar dat loopt voor het eerst een beetje moeilijker dan gepland. 20 dagen op moeten wachten, amusant is het wel. De veerman en zijn boot, een oude zeer gammele roeiboot waar maximaal 6 man inpassen. Voor een 100 colones de man zouden we waarschijnlijk wel over mogen varen.

Maar de schipper wil niet overvaren, hij wil meer colones. Dus nu wordt het liedje “Schipper mag ik overvaren Ja of Nee” dus echt eens werkelijkheid. Geert wordt kwaad, de eerste keer dat ik hem zo zie, en na wat heen en weer praten, nog wat extra colones links en rechts gaat het schippertje dan toch akkoord. We zouden eigenlijk zelf ook wel door het water badend over hebben kunnen steken, maar het water of iets wat daar in zit is niet voor onze tere Europese blanke huid bestemd. Dus anderhalve minuut later staan we aan de overkant.

Een wonderschoon tropisch bos ontvouwt zich voor ons. Er is echter een “maar” en dat is de vraag of we het droog houden. Het regent nog niet, dus volop foto’s makend trekken we over het wandelpad door het woud. De begroeïng is overweldigend, na 3 weken blijf ik me verbazen over de pracht en praal van de natuur. In een baai met een prachtig parelwit zandstrand houden we even halt, met de nadruk op even, want in de verte zien we de regen aankomen.

In dikke stromen valt het daar al naar beneden, dus vandaag zullen we voor het eerst echt vette pech hebben. Nat worden we, is het niet van het zweet, dan van de regen. En het begint te regenen, niet zachtjes nee nee, gewoon volle bak. Halverwege het park is gelukkig een enorme schuilhut. Normaal in gebruik door de parkrangers om wat voorlichting te geven, maar bij zware regen biedt de hut een prettig alternatief. We zijn niet de enigen, er komen steeds meer mensen schuilen. Het wordt een bijzonder hilarische schuilervaring. Na een minuut of 20 komt er een groepje verzopen Amerikanen aan.

Amerikanen vallen wat betreft kledingkeuze meestal toch al op vanwege hun vermogen om niet kloppende setjes kleding bij elkaar te voegen, maar nu spant een dikke superlelijke mevrouw de kroon. Ze heeft een regenjas aan die je ook zo voor pyama door zou kunnen laten gaan. Ik moest eerst 4 keer kijken om te zien dat het een regenjas was. Het is de zus van de gymlerares uit Porky, dat kan niet anders. Zelfs ons Annie komt niet meer bij en als ik vraag of zij een foto wil maken terwijl ik in de buurt van dat mens probeer te komen, heeft ze de camera al vast voor ik uitgesproken ben.

Het moeten leuke foto’s zijn, Theo en Jaap hebben ook de grootste lol. Niet alleen zij, er zijn er meer die een leuke foto scoren. Het is net of mijn rattengeest als een magneet werkt. Een ander stel, nog nooit gezien, vraagt aan mij of ik hen op de foto wil zetten en je raadt wel wie er op de achtergrond circuleert. Zo zie je maar weer dat regen ook zonneschijn kan brengen.

rustpauzeFoto’s wandeling

De bui is zo goed als over, tijd om weer eens verder te gaan. We zijn weer net met zijn allen vertrokken, als Ria als vermist wordt gemeld. Waar is Ria, niemand heeft haar gemist terwijl we daar met een mannetje of 50-60 stonden te schuilen. Geert denkt dat ze op de splitsing tussen het strandje en de schuilhut links af is geslagen en niet net zoals wij rechtdoor is gelopen. Dus een ploegje van 3 man Geert, Theo en Lia maken rechtsomkeer en gaan op onderzoek uit.

Wij vervolgen onze route. Moeilijk is het niet, want als we de weg volgen komen we vanzelf bij de uitgang. Op de verdere tocht is er niet veel meer te zien. Ja, in de verte in een boom zit een opgerolde luiaard treurig te wezen van de regen. Bij de uitgang horen we dat Ria ondertussen weer gevonden is. Ze was haar regenjas nog aan het aantrekken, toen wij met grote haast naar de hut vertrokken en omdat ze ons niet meer zag dacht ze dat we vanwege de regen naar de uitgang waren gelopen.

De rest van de dag hebben we vrijaf. Met de locale BBA gaan we terug naar het hotel. Openbaar vervoer kost hier echt maar een paar centen. De zon schijnt ondertussen ook weer en dat betekent een uurtje of wat aan het zwembad. Wat doe je aan het zwembad, ik verveel me al na 5 minuten, dus dan maar spelen met de camera.

Een zwarte specht zit iets verderop in een boom te hakken of zijn leven er vanaf hangt. Een leguaan hangt wat op het dak rond en een mooie bordeauxrode libel zit op een takje van de zon te genieten.

Tijd voor een biertje met Jaap en Josephine. Altijd gezellig met die 2. Het vermaak wordt nu verzorgd door een stel bejaarden, hoogbejaarden laat dat duidelijk zijn. Ze kunnen hun eigen koffers niet naar de kamer sjouwen. Het zijn ook van die echt onhandelbare hardschalen koffers. Tot ons grote vermaak zijn het nog Nederlanders ook. Waarschijnlijk op pad met Geriatric Holidays. Echt niet normaal, de een trekt met zijn been, de ander hoort niets. De derde weet niet dat het leven al afscheid heeft genomen van het lichaam, mooi hoor.

Ons commentaar is niet van de lucht, want wat heb je nou aan een vakantie als deze waar veel activiteit van je verwacht wordt. Volgens mij niets. Dit is een reis die je moet maken als lijf en leden nog redelijk werken, niet als je al in staat van ontbinding bent. Ze zijn niet blij met ons commentaar, maar het stikt me niets. Bejaarden, niets is zo eigenwijs, ja nu komen ze erachter dat het programma veel te zwaar is, ze geven het wel een beetje toe. Afijn proost, we pakken er nog eentje op jullie.

Zo, nog eventjes douchen en dan op naar ons gezamenlijke laatste avondmaal. Geert heeft een goed restaurant uitgezocht en daar gaan we dan met zijn allen. Natuurlijk is er al het een en ander geregeld, Tim onze grote belofte voor de toekomst heeft de eer om namens de hele groep Geert en Freddy te bedanken voor hun goede zorgen. Laat Tim maar schuiven, die jongen is zo relaxed, speechen gaat hem ook al moeiteloos af.

Op een grote kaart hebben we allemaal een dankwoordje aan Geert gericht. Ik heb er weer eens een serie van mijn onafzienbare lijst oneliners op los gelaten. Je kent ze misschien wel. Het is ons een eer en een woest genoegen geweest. Het was een voorrecht om met jou deze reis te hebben mogen maken. Dat ie goed bezig is. Geen woord van gelogen, laat dat duidelijk zijn, want hij heeft het goed voor elkaar en zeker ook niet onbelangrijk, altijd goeie zin. Oh ja, het eten was weer van uitzonderlijke klasse, vandaag blussen we het af met een door Geert geschonken koffielikeurtje.

cafĂ©Foto’s laatste avond

Het is echt een stik gezellige avond, zoals iedere avond eigenlijk, alleen vandaag duurt het wat langer dan anders. Als we weer naar het hotel op aan gaan en de meesten semi uitgeput hun koffertje opzoeken, gaan we zijn vieren nog wat drinken in het oude stamcafé van Geert. Jaap en Josephine, Annie en Cees het stapperskwartet van de groep.

Geweldig mooi café/restaurant met levende muziek, salsamuziek dus, echt voor het eerst horen en zien we deze reis de muziek waarom Midden Amerika zo beroemd is.

Een goeie band en met een lekker Imperialleke erbij is het natuurlijk weer fenomenaal goed toeven in deze uitspanning. Nog eentje dan en dan is het tijd om de koffer op te zoeken, half 12 is het, schandalig.