Costa Rica Dag 22 Manuel Antonio - Amsterdam

Vanmorgen weer op tijd wakker geworden, met een beetje tweedracht in mijn hoofd. Van de ene kant ben ik blij en van de andere kant ook weer niet. Het is de laatste dag, we gaan naar huis. Het is werkelijk omgevlogen, ik heb het idee dat ik er nog maar een week ben, maar het zijn er toch 3. De koffers pakken, niet alles gaat weer mee terug in de koffer, een paar shirts en mijn Jezus Nikes worden bedankt voor hun goede diensten. Het wordt dus weer een zware reisdag en lang erg lang, maar we zullen wel zien. Eerst maar eens een groepsfoto maken met zijn allen rond het zwembad. Met zijn achttienen dus.

groepsfoto reisgezelschapBoven: Wendy, Theo, Jaap, Anneke, Sheila, Wouter, Annie, Freddy, Josephine, Hellen
Onder: Cees, Ria, Marianne, Lia, Marie-Anne, Geert, Tim, Lonneke

 
Dan de bus in, eerst een ontbijtje scoren bij Musmanni en dan gaan we definitief op weg naar huis. Volgens Geert hebben we vandaag voor de afwisseling eens goede weg. Eerst een uurtje of zo naar de beroemde krokodillenvoederplaats, zelf gezien op National Geographic.

krokodillenFoto’s laatste dag

Bij de een of andere brug liggen een aantal krokodillen te wachten tot er weer eens het een en ander naar beneden geslingerd wordt. De krokodil als de ultieme vuilnisbak.

Dus daar zijn we nu op weg naar toe en de weg kan dan wel goed zijn, de bruggen zijn het zeker niet. Daar zitten me toch gaten in, gloeiende goden, echt gaten van zeker een halve meter. En dan is er het recht van wie het eerste aankomt die gaat door, want de rijbaan is net breed genoeg voor één auto.

Vandaag speelt dat niet, het is lekker rustig en we sukkelen zo lekker verder in de bus, tot we na een uurtje of anderhalf dan eindelijk bij de brug aankomen. Dit is gelukkig wel een echte brug, lekker breed, zonder gaten. We zullen er te voet overheen moeten anders zien we de krokodillen niet.

Daar beneden liggen ze dan. De beesten hoeven praktisch niets te doen, het is zo’n beetje de nationale volkssport, of traditie om die beesten van alles te voeren. Vooral kippetjes dus. Na dit spannende avontuur zijn we wel toe aan een bakske koffie, want de adrenaline moet eruit.

Vanaf nu staat alles in het teken van de huisreis. Het zit erop, de bus in voor het laatste uur. 3 weken geleden kwamen we in het donker van het vliegveld, vandaag is het midden op de dag als we daar aankomen. Dan gaan we van onze Geert afscheid nemen, die gaat niet mee naar binnen, wat zou hij er ook moeten doen.

Unne toffe gast onze Geert, veel plezier van gehad en mee gehad, maar dat heb je in het verslag allemaal wel gelezen. Geertje bedankt jongen, het was me een woest genoegen. Hoho bijna onze Freddy vergeten, de buschauffeur, ook niet onbelangrijk, ook heel veel plezier van gehad, altijd op tijd met zijn bus en ik heb hem ook geen seconde humeurig gezien. Efkes zwaaien nog Annie naar Geert en Freddy en dan gaan we inchecken.

Voordat je gaat inchecken moet je eerst een dot luchthavenbelasting contant betalen, anders kom je het land niet uit. Dat duurt gelukkig maar een paar seconden en het is vlakbij de incheckbalie, dus oponthoud hebben we niet. De papieren dat regelt ons Annie, ik kijk wel rond. Zo ook al weer gepiept, bietje sneller dan op Schiphol.

Door de veiligheidscheck en dan begint het lange wachten. Hoewel lang, een paar uurtjes, kan ik mooi een lekker hamburgertje bij de Burger King scoren en daarna gaan we ons geld verbrassen, want die Colones moeten op. Dus boekje hier, truitje zus, cd-tje zo, nog een koffie en ze zijn op.

Om half 3 mogen we instappen bij Martinair en daar gaan we dan, mooi op tijd. Ik zit aan het raam. Kan in het begin nog een klein beetje volgen waar we zitten. Het is een heel rustige vlucht naar Miami, waar we om 5 uur landen. En dan hebben we vette pech, want hier moeten we wachten tot 9 uur. Dik 3 uur wachten dus en geen 4. Ik zal het uitleggen, want ik zeg dan wel dat we om 5 uur aankomen, hier is het 6 uur in Miami.

De veiligheidscheck hoort hier ook weer tot het ritueel en dan gaat het lange zitten beginnen. We vertrekken mooi op tijd, het vliegtuig zit nokvol, dus even strekken op een paar lege stoelen zit er niet in. Volgens de piloot zullen we om een uur of 11 op Schiphol landen, dus als jullie het niet erg vinden hou ik me rustig tot we op Schiphol zijn. 11 uur, echt mooi op tijd dus, landen we op Schiphol, altijd weer blij als ik in mijn eigen kikkerlandje aankom.

Het zit er dus op. Het was echt geweldig. Een aanrader tot en met, wat een land, wat een lekker eten en zeker niet vergeten: Imperial, gastvrije mensen, mooie vrouwkes, lekker zonnetje. Maar we hadden ook wel heel veel geluk met de groep natuurlijk. Annie zei het nog, we hebben nooit een seconde op iemand hoeven wachten of zo. En allemaal in vakantiestemming, afijn jullie hebben het allemaal allang gelezen. Zo, snel nog iedereen een handje en een zoentje geven, want ik zie daar Bart staan. Koffertje pakken en op naar huis.