Jamaica Dag 02 Ocho Rios

We worden ’s morgens op tijd wakker, ondanks de lange reis van gisteren. We hebben een tijdsverschil van 6 uur en dat werkt nu in ons voordeel. Door van 11 tot 9 te slapen, knap je echt weer een heel stuk op. Het hotel Rooms On The Beach ligt aan het strand en recht voor onze kamer ligt een enorm cruise schip, wel een bijzonder gezicht.

Op naar het ontbijt, dat is in het restaurant van het hotel, bij de lobby. Ontbijt is een groot woord voor wat verschillende soorten broodjes en een brij die jam wordt genoemd. Voor vandaag is het goed genoeg, we hebben honger. Na het ontbijt gaan we even kijken bij de hostess, die wil ons wel het een en ander vertellen. In een land als Spanje slaan we dit over, maar nu gaan we toch maar even luisteren.

Jenny vertelt wat bijzonderheden over Jamaica, Ocho Rios en excursies. Over Jamaica vertelt ze dat het niet altijd zonnig is, maar dat het zelden hele dagen regent, dus we zullen de zon vast nog wel gaan zien. Ook als de zon niet schijnt kun je gemakkelijk verbranden, rekening mee houden dus. Jamaicanen kunnen opdringerig zijn, maar als je duidelijk ’nee’ zegt, dan laten ze je met rust. Niet er omheen draaien, dan kom je er nooit meer vanaf en kan het heel vervelend worden.

bij de hostess

Ocho Rios is de naam van ons dorp, je kunt er zo naar toe lopen. Als je het hotel uitkomt, ga je naar rechts het centrum in. Linksaf mag ook, maar niet verder dan de klok, dan wordt het onveilig. Als een gids zegt onveilig, dan betekent dat voor ons altijd: niet naar toe gaan, zo ook deze keer. ’s Avonds kun je veilig op straat lopen, maar je moet geen gekke dingen doen, dat loopt niet goed af.

Holland International heeft een stuk of 10 excursies in de verkoop en na bestudering kiezen we voor 2 daarvan. Morgen gaan we de ’Blue Mountains tour’ doen en overmorgen de ’Black River safari en YS watervallen’. Er is nog een leuke excursie, maar die boeken we nog niet, eerst maar eens kijken hoe dit bevalt en wat het weer gaat doen, we kwamen tenslotte ook voor de zon.

Het regent nu niet meer, maar het is duidelijk dat het vannacht veel geregend heeft. Het is nu nog zwaar bewolkt en daarom kiezen we er voor om een rondje in de omgeving te gaan maken. Dan weten we meteen waar we alles kunnen vinden en kunnen meteen ook wat Dollars gaan pinnen.

Als we het hotel uitlopen gaan we rechts het dorp Ocho Rios in. We hebben Jenny gevraagd waar de bank is en in geen tijd hebben we die gevonden. We kunnen hier zowel Amerikaanse als Jamaicaanse Dollars pinnen. Jamaicaans is natuurlijk veel leuker. Je krijgt er heel veel, maar de waarde valt een beetje tegen. De koers is ongeveer 100 Dollar voor 1 Euro.

We komen langs een markt en dat ziet er heel gezellig uit, met heel veel kleur. Er zijn heel veel kleine winkeltjes, iedereen heeft zijn handel uitgestald om de koopwaar aan de man te brengen. Alle verkopers doen heel erg hun best om ons hun winkeltje in te lokken.

Dat lijkt wel leuk, maar het begint toch al gauw op onze zenuwen te werken, wij kijken liever zelf wat rond. Constant worden we aangesproken en al gauw is het standaard antwoord: nee, dank je wel. Bijna alles wat wordt aangeboden is door de mensen zelf gemaakt: sieraden, schilderijen, houtsnijwerk en dat soort dingen. Ook veel t-shirts en tassen hangen aan de rekken. Dat komt eigenlijk wel goed uit, want wij zijn vergeten tassen mee te nemen voor naar het strand.

We gaan voor 2 dezelfde tassen met verschillende kleuren, maar weten niet goed of de prijzen vast zijn of dat we af moeten dingen. Dat probleem wordt door de verkoper opgelost, hij vertelt ons dat we zeker af moeten dingen. Hij is een dief van zijn eigen portemonnee, maar dat moet hij zelf maar weten, wij gaan er voor. Uiteindelijk betalen we ongeveer 4 euro per stuk.

Als we uitgekeken zijn, gaan we verder het dorp in. We komen langs een café/restaurant met een terrasje. Daar hebben ze vast wel koffie voor ons. Inderdaad, ze hebben hier koffie, al is het dan een slap Amerikaans bakkie. Het uitzicht is echter perfect, direct langs de straat en er is van alles te zien. Lekker aapjes kijken, altijd leuk.

wij aan de koffieFoto’s Ocho Rios

Na de koffie komen we in het winkelcentrum terecht. Hier hebben ze gewone winkels en niet van die opdringerige verkopers. Een stuk relaxter winkelen dus, al zijn de prijzen waarschijnlijk wel iets hoger. Ook zijn er restaurants en bars met terrasjes.

We kijken even binnen bij Margaritaville, een bekende restaurantketen van Jimmy Buffett, maar daar is het wel heel erg lawaaierig. Hier stikt het van de Amerikanen en die zijn kennelijk al op tijd begonnen aan de cocktails.

Op het terras van Coco Brown vallen we neer voor de lunch. We hebben uitzicht op het centrum en kunnen nu nog meer aapjes kijken.

Na de lunch lopen we langzaam terug in de richting van het hotel. Onderweg komen we langs een klein parkje met de naam ’Turtle River Park’. Het stelt niet zoveel voor, maar er zijn hier geen lastige verkopers en taxi chauffeurs die steeds komen vragen of je een taxi nodig hebt. Er lopen een paar parkwachters rond die dat waarschijnlijk voorkomen. Die zijn heel vriendelijk en hebben wel even tijd voor een praatje.

Wat naast al die verkopers en taxi chauffeurs zo mogelijk nog irritanter is, zijn de mensen die constant vragen of we ’braids’ willen. Braids zijn van die kleine vlechtjes met kraaltjes, waar je donkere mensen vaak mee ziet lopen. Het zal voor die mensen een uitdaging zijn om dat bij mij te doen, maar ik ga dat dus mooi niet doen. Ik vind het geen gezicht bij blanken, bij donkere mensen ziet het er heel anders uit. Zelfs als ik het al zou willen, ik heb niet heel de dag de tijd, zodat zij zich uit kunnen leven, ik ben op vakantie. Nog een extra reden om het niet te doen, is dat er waarschijnlijk een schaar nodig zal zijn om het er weer uit te krijgen, geen optie dus.

Bij de afslag naar het hotel aangekomen besluiten we toch nog even rechtdoor te lopen tot aan de klok, maar zeker niet verder. Bij die klok is namelijk een markt en dat is alleen op donderdag en vrijdag, laatste kans dus deze week. We zijn op de hoogte van de markt, doordat mensen op straat je steeds van alles vertellen wat voor toeristen leuk kan zijn. Ze doen dat heel vrijblijvend en heel vriendelijk, grappig wel eigenlijk.

Er loopt een man mee om ons de weg te wijzen. Na een paar minuten weten we het wel, maar hij is erg vasthoudend. Hij leidt ons over de markt en weet overal wel iets over te vertellen. Een soort gids zeg maar, maar al gauw begint het irritant te worden, omdat je op de markt gewoon geen gids nodig hebt. Hij weet van geen ophouden en is niet over te halen om te verdwijnen. Een tweede gids dient zich aan, maar die sturen we meteen weg.

Uiteindelijk komt de aap uit de mouw, hij wil geld voor zijn werk. Cees biedt hem een paar centen aan, maar daar neemt hij geen genoegen mee, hij wil meer. We sturen hem nu gedecideerd weg, zonder geld, wij hebben hier niet om gevraagd. Hij is niet blij, maar vertrekt uiteindelijk toch. Wij ook, we willen hier weg, het is niet leuk om op deze manier over de markt te lopen. Weer een ervaring rijker gaan we naar het hotel terug.

uitzicht over de baaiFoto’s après ski

We zijn dan wel niet op wintersport, maar hebben wel afgesproken dat de après-ski toch gewoon om 4 uur begint. Onder het genot van een biertje voor de mannen, lokaal merk met de naam Red Stripe en cocktails voor de dames genieten we van het uitzicht. We hebben perfect zicht op het strand, de zee en het cruise schip dat tegen 5 uur vertrekt. Het is happy hour en dat betekent voor de cocktail van de dag dat je er 2 krijgt voor de prijs van 1. De cocktail van de dag is Rumpunch, uiteraard met de wereldberoemde Jamaicaanse rum.

De zon is niet doorgebroken, maar het is wel heel de dag droog gebleven en het is lekker warm, rond de 30 graden. Aan de bar is een diskjockey bezig om zijn apparatuur aan te sluiten. De man heeft alles van Bob Marley, nog een paar andere reggae nummers, maar dat was het wel zo’n beetje. Niets mis mee overigens. Al sinds we geland zijn op het vliegveld van Jamaica horen we eigenlijk niets anders. Wij vinden het prima, het is gewoon hartstikke goeie muziek.

Annie aan tafel

Tijd om te gaan eten. We gaan eten in het dorp bij het restaurant waar we koffie gedronken hebben. We hebben daar mensen zien eten en dat zag er lekker uit.

Op het terras is nog plaats genoeg, heerlijk buiten eten in februari. Het eten in Jamaica heeft natuurlijk ook zijn specialiteiten, dat zit hem vooral in de kruiden, niet zo zeer in vreemde gerechten.


Na het een blijven we niet in het dorp rondhangen. Jenny kan dan wel zeggen dat het veilig is, maar er is niet zo veel te beleven en al die mannen die op straat rondhangen stralen toch iets uit waar je in veel andere landen voor gewaarschuwd wordt. Ik zeg wel rondhangende mannen, maar je ziet ze bijna niet. Jamaicanen hebben van nature een heel erg donkere huidskleur, echt zwart.

We wandelen terug naar het hotel en nemen daar nog een cocktail als afzakkertje. Dan komt de man met de hamer, het tijdsverschil laat zich gelden. Bedtijd dus.