Jamaica Dag 04 Black River safari en YS watervallen

Moesten we gisteren op tijd opstaan, vandaag is het zelfs vroeg. We worden al om 6 uur beneden verwacht, voor onze excursie naar de Ys waterval en Black River. Deze keer zijn we de eersten die de bus in moeten. Een paar mensen die samen met ons aangekomen zijn en gisteren ook bij de excursie aanwezig waren, gaan vandaag ook weer mee. Gezellig, hebben toch wat te kletsen onderweg.

Het is een heel eind rijden naar Montego Bay, daar hebben we onze eerste stop. Dat is natuurlijk niet nieuw, de reis van het vliegveld naar het hotel kunnen we ons allemaal nog goed herinneren. Verschil is wel dat we nu wat kunnen zien, het is licht en wat nog beter is: de zon schijnt. We halen her en der nog wat mensen op bij andere hotels en komen dan bij het hotel in Montego Bay waar het ontbijtbuffet klaar staat.

Zoals het hoort hebben ze hier Ackee en Saltfish voor de liefhebber, maar ook de wat traditionelere gerechten zijn er volop. Het terras is gesplitst in een Nederlands en een Duits gedeelte en dit schijnt een soort van verzamelpunt te zijn. De Nederlanders worden verdeeld over 2 excursies, de Duitsers zien we niet meer terug, dat geeft wel wat rust in de bus omdat de gids niet alles dubbel hoeft te vertellen.

ontbijten op het terrasFoto’s begin excursie

De gids is een flinke Surinaamse die hier ook al jaren woont. Ze kan goed vertellen en doet dat dan ook heel de weg. Van haar leren we dat Montego Bay meestal MoBay genoemd wordt en dat dit soort afkortingen in Jamaica heel veel gebruikt wordt. Hoe korter hoe beter lijkt het wel.

Wat ze nog meer verteld heeft weet ik allemaal niet meer, teveel om op te noemen. Wat ik nog wel weet is dat ze cd’s bij had met allerlei muziek die iets met Jamaica te maken heeft, maar waarvan wij nooit de link zouden leggen. Bob Marley en reggae kunnen we natuurlijk wel plaatsen, maar ze had allerlei andere nummers die wij ook allemaal kennen. Of was het de gids van gisteren die dat bij had, weet ik niet meer.

We rijden dwars over het eiland naar de zuidkust, door de bergen. Jamaica bestaat voor 90% uit bergen, alleen bij de kust is het land vlakker. Deze route heeft de gids ook nog niet eerder gereden, is op advies van de chauffeur. Het is een fantastisch mooie route, alles komt natuurlijk goed tot zijn recht omdat de zon volop schijnt. Onderweg stoppen we om de benen te strekken en even wat foto’s te maken. Eigenlijk is het al leuk om even in de zon te staan.

Langs de weg zien we overal weer oerwoud en in de buurt van dorpen komen daar plantages bij. Hier is het vooral bananen en ananas. Voor wie denkt dat ananas aan een boom groeit, dat is niet zo, ze staan op de grond. De grote bomen met de opvallende rode bloemen zijn broodvruchtbomen, die hier geïmporteerd zijn vanuit Afrika.

We komen aan bij het landgoed waar de Ys watervallen liggen. Die zijn privé eigendom en je kunt hier alleen maar komen als je met een groep bent, zoals wij nu. Bij de ingang worden we opgewacht en moeten we overstappen in een kar die door een tractor getrokken wordt. Zwangere vrouwen mogen daar niet in mee, die worden met de auto gebracht. Dat klinkt alsof het een ruig ritje wordt, maar dat blijkt niet zo te zijn, complete onzin dus. Doordat de kar open is, kunnen we mooi wat foto’s maken van het landschap, ziet er heel goed onderhouden uit.

Bij het eindpunt van het ritje is een winkeltje waar je ook een leuke excursie kunt boeken. Dat gaan we natuurlijk doen, het is een canopy tour. Wij kennen het al van Costa Rica, maar Marij en Johan gaan het vandaag voor het eerst doen. Bij een canopy tour ga je in een harnas langs een kabel glijdend naar beneden. Er zijn plaatsen waar je veel kabels hebt, hier gaan we alleen over de waterval omlaag. Kort, maar toch leuk.

In een hokje iets verderop moeten we de harnassen aantrekken met behulp van de gidsen. We krijgen ook een helm op en handschoenen aan en dan zijn we er klaar voor. Nou dat is te zeggen, er moeten natuurlijk eerst nog wat groepsfoto’s gemaakt worden. We volgen de gidsen naar het vertrekpunt boven aan de waterval, even flink klimmen dus. Er zijn 3 gidsen voor de veiligheid en die maken er een gezellig evenement van. Een van hen verzamelt alle fotocamera’s, om actie foto’s te maken vanaf het platform waar we aankomen. Dit voorkomt ook meteen dat iedereen onderweg zelf foto’s wil maken, wat de veiligheid niet ten goede komt.

De eerste kabel is een korte die van de ene kant van de waterval dwars naar de andere kant loopt. Dit is een oefenstukje, dan krijg je een idee van wat je te wachten staat bij het echte werk. Dat is wel plezierig, hierdoor is de spanning wat minder en kun je echt genieten van de weg omlaag.

Marij heeft hoogtevrees, maar laat zich niet kennen. We vinden het allemaal hartstikke leuk. De fotograaf kan zijn lol ook niet op met onze camera en maakt nog maar eens een groepsfoto tussendoor op het platform.

Dan is het tijd voor de lange kabel. Van boven af loopt die over het midden van de waterval omlaag naar een platform in een flinke boom. Als je naar beneden kijkt zie je mensen zwemmen en zwaaien. Eerst gaat Cees, dan Johan, daarna Marij en als laatste kom ik aanzeilen. Cees filmt ondertussen ook nog even vanuit de boom onderaan. Helemaal te gek!!

Hoe komen we nu op de grond? Er blijkt nog een kabel naar de zijkant te lopen, die hadden we nog niet opgemerkt. Het is maar een klein stukje meer en dan kunnen we met de trap naar de grond afdalen. We gaan terug naar het hokje om de spullen weer in te leveren en bedanken de gidsen die ons weer veilig teruggebracht hebben.

We hebben nog een kwartiertje de tijd om de waterval bekijken zoals we dat meestal doen, van de onderkant dus. Tijd om te gaan zwemmen is er niet meer, maar dat geeft niet. Het tokkelen, zoals het ook wel genoemd wordt, is veel leuker dan zwemmen.

Terug bij het winkeltje is het nog even wachten op de laatste reisgenoten, die komen er zo aan. Hier zitten ook kolibries bij de bakjes met suikerwater, verschillende soorten zelfs. De soort met de hele lange staart hebben we nog niet eerder gezien, ook niet in andere landen.

Bamboo LaneFoto’s Bamboo Lane

Met de tractor worden we weer teruggebracht naar de bus. Die volgt een speciale route door Bamboo Lane.Aan beide kanten van de weg staan bamboe bomen die naar elkaar toe groeien, het is net een dak waar je onder door rijd. Bamboo Lane is nu niet meer zo spectaculair als een paar jaar geleden. Dat komt door diverse orkanen die hier huisgehouden hebben en de bomen hebben daardoor veel schade opgelopen.

Na een paar minuten komen we aan bij een restaurant waar het buffet al klaar staat. We zitten boven op een heuvel en hebben van daaruit een fantastisch uitzicht over heel de omgeving. In de verte kun je zelfs de Black River zien, waar we na het eten naar toe gaan.

De Black River dankt zijn naam aan de bodem, die heel donker is, niet aan het donkere water. Het water is zelfs extreem helder. We gaan een tochtje maken met een open boot. Lekker in het zonnetje, heerlijk gewoon. Langs de kant zien we verschillende watervogels en mangrove bossen.

In het water liggen krokodillen, maar de gids moet toch echt goed zoeken om ze te vinden. Ze worden hier veel te vaak gevoerd, dan kun je wel zien aan de reacties als er kip naar ze gegooid wordt. Het boeit ze totaal niet, ze negeren het zelfs.

Je mag hier zwemmen, maar dit is de eerste keer dat ik een gids hoor zeggen dat het veilig is om met deze jongens te gaan zwemmen. Mijn advies: gezond verstand gebruiken en niet doen dus.

bord bij Peter Tosh Memorial GardenFoto’s Peter Tosh

Na een ontspannen tochtje van een uur komen we weer terug bij het vertrekpunt. We stappen in de bus en maken ons op voor de lange weg terug. We rijden een stukje langs de kust en komen dan langs de Peter Tosh Memorial Garden.

Peter Tosh is bevriend geweest met Bob Marley en heeft ook zelf een paar hits gehad. De meesten van ons wisten niet eens dat hij dood is. We maken alleen even een fotostop en rijden dan weer verder. Hij is doodgestoken omdat hij een paar Brothers, want zo noemen de Jamaicanen elkaar, geen geld wilde geven. Dat hoor je ook heel de dag: Hey man, you have some change?

Door de bergen terug naar Montego Bay en dan nog 2 uur terug naar ons hotel. Onderweg zetten we iedereen weer af en nu zitten we als laatste in de bus. Bij de bar even bijkomen en een cocktailtje binnen werken, dan kunnen we daarna gaan eten.

Vandaag gaan we naar Mamma Marley’s om te eten. Het is vlakbij, net om het hoekje als we het hotel uitkomen. Mamma Marley’s is een restaurant, met winkeltje. Buiten staan een paar flinke boxen en heel de dag wordt hier keihard muziek van Bob gedraaid. Als de muziek in ons hotel even stil is, horen we deze altijd op de achtergrond.

Binnen hangen overal foto’s van de moeder van Bob Marley en er draait ook een video over het leven van Bob en zijn moeder. We krijgen hier folders over de geboorteplaats van Bob en het mausoleum dat daar gemaakt is. Heel interessant allemaal, wel een beetje vreemd. Het eten is overigens prima. We drinken nog even wat en gaan weer op tijd naar bed.