Indonesië Dag 06 Riung

Om 7 uur gaat de wekker, nou hoefde die eigenlijk niet af te gaan, want vannacht ben ik al een keer wakker geweest. Een paar keer, vanaf 4 uur, half 5 zowat om het kwartier. Mooi hoor, zo midden in de wildernis waar iedereen nog een paar kippen en een haan heeft. Die kippen daar heb je geen last vast van, maar die hanen die weten van geen ophouden. Kukeleku, zo en hard hoehoe, om half 6 zat er eentje onder ons raam. Vandaag gaan we lekker snorkelen, dus eerst maar eens onder de douche. Weer geen warm water, maar het gaat wel. Op naar de refter dan, vandaag geen nasi of bami, nee gewoon broodjes, met kaas en jam en natuurlijk een eitje, koffie en thee, wat wil je nog meer.

Tijd om nog even naar de kamer te gaan, zwembroek aan en niet vergeten de snorkelset mee te nemen. Speciaal voor deze vakantie aangeschaft, op advies van Wim en Gerrie, onze reisgenoten van de reis naar Suriname. Het schijnt dat ze hier wel snorkels hebben, maar die zijn duidelijk tweedehands, dus niet allemaal even goed meer en of ze proper zijn, ja dat is eigenlijk de hamvraag. Om half 9 gaan we op pad, ja das lekker vroeg hè. We kuieren op het gemak richting haven.

We maken een stop bij de kokosnootboer. Ja serieus, de kokoskoning, want hier worden de kokosnoten bewerkt. Het vruchtvlees eruit en de noten kun je nog voor allerlei andere zaken gebruiken. De bekendste voor ons jongere oudere is natuurlijk de Jabo vloerbedekking. En als ie zogenaamd versleten was, draaiden ze hem gewoon om, was lekker goedkoop. Probeer jij in je korte broek maar eens een uur half uur met je dinky toys te spelen op die jabo vloerbedekking. Zo, wat hebben mijn knieën vroeger geleden.

Er wordt een menneke de boom in gestuurd, ga eens verse kokosnoten plukken. En kijk daar, hij gaat als een raket op zijn blote voeten de boom in. In geen tijd is hij boven, we zijn hem even kwijt en dan komen ze naar beneden, 6 stuks in totaal. Ga er niet onder staan, want als je zo’n kokosnoot op je hersenpan krijgt, ga je op zijn minst wartaal uitslaan. Onze kokosklimmer komt weer naar beneden, aparte techniek, hij steunt alleen op zijn grote tenen. In de stam zijn wel wat uitsparingen gekapt en daar kun je dan, na een verticale spagaat, je voet laten steunen.

De kokosnoten worden voor vervoer geschikt gemaakt, daar gebruik je een stuk van de schil voor. Je snijdt een stukje los en scheurt het dan een eindje tot je er een leuke lus in kunt leggen en dan kun je hem veel makkelijker dragen. Vind ik buitengemeen slim, superduurzaam en een techniek die al eeuwen oud is. Het is de bedoeling dat we die kokosnoten meenemen vandaag, maar denk nou niet dat wij die noten mogen dragen. Nee, het is de taak van de visser waar we straks mee op pad gaan. Die heeft een mandje op zijn brommer en daar passen ze mooi in.

BootFoto’s Vertrek

Dick en Nellie zijn wel gezellig met ons meegelopen, maar ze gaan niet mee snorkelen. Nee, ze gaan het dorp en de omgeving eens op hun dooie akkertje verkennen. Ik zeg nog tegen Dick dat ie goed moet opletten, want hij is vanaf nu de burgemeester in het dorp. Ik hoef me niet ongerust te maken van Dick, hij zorgt dat er vandaag een nieuwe wind gaat waaien.

Er liggen 2 bootjes voor ons klaar. Wij stappen met Herman en Joke in een bootje waar 3 bootsmannen op ons zitten te wachten. Conny, Arno, Tycho met Lisette stappen samen met Komang in de andere boot. Buitenboordmotoren doen ze niet aan hier, nee ze hebben gewoon een inboard motor. Dat had ik niet verwacht hier, zijn ze toch behoorlijk bij de tijd. Het motorluik wordt geopend en de motor gestart.

Maar dat start niet zomaar, nee die wordt nog heel, heel ouderwets aangeslingerd. Een paar grote ploffen en dan na 17 kuub fijnstof de atmosfeer in geblazen te hebben, is het dieseltje weer levend. Nog een paar rochels en dan komt het hoor, het oude bekende Lanz Bulldog dieselgeluid. Da’s zo’n mooi geluid, eens gehoord, vergeet je het nooit meer.

Okidoki, we zwaaien naar Dick en Nellie en weg zijn we. We moeten even de baai uit, de hoek om en daar ligt dan ons 1e avontuur voor vandaag. Maar die baai alleen al uitvaren is prachtig, je komt ogen tekort, overal weer een ander panorama.

Na een klein half uurtje varen, komt het eiland van de vliegende honden in zicht. Het zijn de grootste vleermuizen die we kennen, fruiteters en natuurlijk nachtdieren. Overdag slapen en ook zij hangen met de kop naar beneden. Het is redelijk rustig als wij met onze hakkepufbootjes aankomen, maar dat verandert heel snel.

Een paar zijn er al opgevlogen en als Komang nog eens wat in zijn handen klapt, komt heel de kolonie tot leven. Duizenden, echt duizenden vliegende honden, en een bak lawaai, fantastisch. Het grootste probleem is om die vliegende beesten scherp op je camera te krijgen. Gewoon afdrukken, rammen eigenlijk, er zal er altijd wel eentje scherp op staan.

Annie met snorkelFoto’s Snorkelen

We gaan weer verkassen, snorkelen willen we, op naar Riung Island.

Dik 3 kwartier later komen we in de buurt van het eiland waar Robinson Crusoë en Vrijdag hun avonturen hebben beleefd, dat kan niet anders. Het is onwaarschijnlijk waar we uitkomen, een prachtig groen eiland, met een ultra wit zandstrand. Er staan wat palmen en voor ons een paar gemetselde tafels, voorzien van rieten dakjes en nog iets wat op een hut moet lijken. En er is verder helemaal niemand. Kom, laten we maar eens aan land gaan, een stukje door het kristalheldere water waden en dan kunnen we gaan snorkelen.

Hoho, even wachten, we krijgen nog een korte uitleg van Komang. De mooiste vissen zitten op de scheiding tussen diep en ondiep water, heel gemakkelijk te herkennen aan het blauw, donkerblauw voor het diepe en lichtblauw voor het ondiepe water.

Vooruit, nog even tijd om een paar foto’s te maken met die snorkels, ja een paar idiote foto’s dat moet even, kan het niet laten. Het is niet elegant, maar wel leuk. T-shirtjes houden we aan vandaag en de smeerfactor is 30. De waterschoenen ook niet vergeten natuurlijk, maar geen flippers, we redden het zo wel.

Kom we gaan, de watertemperatuur is perfect en het water is kristal helder. Na een paar meter zwemmen, komen we in de buurt van het koraal en kijk, meteen ook de eerste visjes. Ze zijn maar een paar centimeter groot, maar je ziet ze al van verre, ze zijn zo ongelooflijk blauw en grappig tegelijk. Bang zijn ze zeker niet, ze trekken zich niets van ons aan.

Langzaam zien we steeds meer vis, ze worden wat groter, maar zeker niet minder mooi. De meest fantastische kleurschakeringen en strepen. Het koraal zelf is niet zo spectaculair, maar de vissen compenseren alles. Je weet van gekkigheid niet waar je moet kijken.

Het is wel een heel goed idee dat we zelf snorkels hebben gekocht, want die dingen werken perfect. Er komt bijna geen water via de luchtpijp naar binnen en als er dan toch wat binnendruipt, even hard blazen en weg is het. Onder aan het mondstuk zit een soort van filter waar het water door uitgeblazen kan worden.

Ik heb voorlopig even geen tijd om nog aan land te gaan, ik ben in een onwaarschijnlijke wereld terecht gekomen. Ik krijg wel oorlog met een visje dat me aan probeert te vallen. Wat, het beestje hapt zelfs naar mijn been. De andere vissen zal het allemaal worst wezen. Dingetje van Disney, Nemo is er ook. Annie heeft voor de vakantie nog wel een onderwatercamera gekocht, maar die gebruiken we nog niet. Over een paar dagen moet het nog spectaculairder worden, ik kan het me bijna niet voorstellen, maar we zullen zien.

Na een uurtje rond dobberen, toch maar eens even terug naar het strand, efkes bijkomen van alle pracht en praal. De anderen komen ook allemaal even enthousiast terug. Joke heeft zelfs een waterslang gezien, nee geen tuinslang, een echte. Ze eentje als er op het strand ligt, maar die is dood, gelukkig. Komang en bootsmannen zijn ondertussen al druk doende met de BBQ. Komang is in de weer met pisangs en aardappelrondjes bakken. Zo, die zijn een partijtje lekker. Nog even een slokje water en weg zijn Annie en ik weer. Geen tijd, we moeten zwemmen.

We zijn naar een dieper gedeelte gezwommen en daar ligt een waar mijnenveld aan zee-egels. Die zee-egels daar moet je van weg blijven, want als die naalden in je huid prikken ben je voorlopig nog niet jarig. De naalden zijn een centimeter of 30, dus daar wil je wel voor oppassen. En grote zeesterren zijn er hier ook in overvloed, zelfs blauwe zeesterren, nog nooit gezien.

Kom we gaan weer eens bij Komang kijken. Op het kampvuur liggen nu een paar vissen. Mooi om te zien hoe ze die klaarmaken, je snijdt wat inkepingen in de huid en daar stop je allerlei kruiden en marinade in en dan hopla, op het vuur. Goh, dat ruikt me toch een partijtje lekker. Het duurt nog even voor de vis klaar is, tijd voor een wandeling over het strand. Ook helemaal geweldig. Honderden zeesterren en niet van die kleintjes, helaas geen blauwe, die zitten blijkbaar liever in wat dieper water.

De vissen zijn bijna gaar, red snapper, 2 soorten makreel en om het maal compleet te maken nasi, noodles en natuurlijk Bintang. Onze schipper laat zien hoe je van palmblad een prachtig dienblad kunt maken. Kwestie van even wat vouwen, het lijkt zo simpel. Even later liggen de vissen klaar op het dienblad, wat een plaatje. Tijd om de inwendige mens te versterken, is dat even lekker, absurd gewoon. Het wordt dus weer een paar keer opscheppen. Iedereen zit te stralen van genot ook de bootsmannen, want die waarderen deze lekkere visjes ook zeer.

Nog even wat nagenieten van de lunch en daar gaan we weer, nu voor sessie nummer 3. Er komen plekjes van herkenning, op het ene stukje koraal is het wat drukker met de vis dan op het andere, maar je blijft steeds nieuwe variaties zien. Zo veel kleuren, maten, vormen, ongelofelijk gewoon.

En het snorkelen, ja dat gaat ook buitengewoon, niet zoals dat vroeger ging met van die pijpjes met een pingpongballetje als afsluiter. Als je dan even dook en niet goed oplette had je heel die bril vol zout water. Nu komt er hoegenaamd bijna geen zout water binnen en mocht dat onverhoopt toch gebeuren, even blazen en klaar is kees.

Tijd om op de kant te gaan kijken, Komang heeft de kokosnoten klaar, maar die kennen we allemaal al. Nee, geef mij maar een lekker koude Bintang of een fleske koel water. Nog wat over het strand lopen, maar we moeten terug, het water roept ons: kom jongens, nog even genieten. Na een half uurtje weer aan land en in mijn eentje rond het eiland lopen, af en toe een stuk door het water waden, maar het is geweldig. Niet te bevatten eigenlijk zoveel natuurschoon.

Ondertussen is het wel half 5 en wordt het tijd om terug naar de wal te varen. We horen nu trouwens pas van Arno dat hun boot vanmorgen even in de fik heeft gestaan. Dat kan ook niet anders natuurlijk, die uitlaat loopt gewoon over het hout, dus dat moet een keer fout gaan. Nou is er genoeg blusmiddel voorhanden, water zat toch en het vuurtje was ook zo uit. De boot komt weer puffend en kuchend tot leven.

Half uurtje later staan we weer op de steiger en lopen we op het gemak terug naar het hotel. Allemaal even douchen natuurlijk en het gevecht met de duizendpoten begint weer. Als je een mooie voetbeweging hebt, schop je die beestjes zo een meter of 10 verder. De deur alvast maar eens barricaderen met handdoeken en matten, scheelt straks weer een hoop gedoe. Even tijd om voor het avondeten wat na te praten, Dick en Nellie zijn er ook weer en die hebben zich buitengewoon goed vermaakt. Mooi toch, iedereen is supertevreden.

Het avondeten, ongeveer hetzelfde als gisteren, soeppie en een klein buffetje, simpel maar buitengewoon lekker. Nog even met zijn allen buiten zitten en op tijd naar de koffer, want morgen is het weer vroeg dag.