Frankrijk Dag 02 Orleans - Tulle

Het ontbijt is vrij uitgebreid voor Franse begrippen, we hadden niet veel meer dan koffie en een croissantje verwacht, maar er zijn verschillende soorten brood en yoghurt. In de lobby en buiten staat een flinke groep mensen ergens op te wachten. Wat het is weten we niet, maar ze hebben allemaal een iPad in de hand. Dat ziet er toch wel een beetje abnormaal uit, sommigen halen hem net uit de doos. Om half 10 vertrekken we.

Vandaag hebben we nog een kleine 300 kilometer te gaan en omdat we tijd zat hebben, vermijden we de tolwegen. We rijden eerst een stukje binnendoor en komen dan op een snelweg die we 250 kilometer moeten volgen. Bij afslag 46 moeten we er af en dan begint het gedonder. Ja, gedonder mag je het zeker wel noemen.

Ons navigatie systeem kent de weg Les Brocs in Tulle niet, in Naves (ligt tegen Tulle aan) ook niet trouwens. De coördinaten die we hebben, kloppen ook niet volgens ons systeem en het gps-apparaat dat we ook bij hebben. Geen nood, wij rijden op centrum Tulle en dan zoeken we het van daar uit wel. Bovendien hebben we ook nog de routebeschrijving van de website. Vroeg of laat gaan we het vinden.

Er zijn 2 afslagen met nummer 46. De 1e moeten we hebben, maar die missen we, omdat ons navigatie systeem ons naar de 2e stuurt en we niet goed opletten. Gelukkig zien we dat meteen en rijden we langs een andere weg terug naar de eerste afslag. Omdat we natuurlijk niet precies op dezelfde plek uitkomen als de afrit van de snelweg, vinden we weg D7 niet en dat is essentieel, blijkt achteraf.

Volgens de routebeschrijving moeten we ook de D53 volgen en als we een weg vinden met dat nummer, krijgen we er vertrouwen in. Nu blijkt echter al snel dat bijna alle binnenwegen hier nummer D53 hebben en we rijden dus allerlei rondjes. Ook de aanwijzing La Gare helpt niet, die hebben ze ook in elk gehucht. In een café vragen we de weg en die man stuurt ons naar Naves, een kilometer of 10 hier vandaan. Ook daar overal wegnummer D53, het is om gek van te worden (en chagrijnig).

In Naves in een café vragen we nog een keer de weg en die man bedoelt het misschien wel goed, maar vergeet te zeggen dat we eerst rechts moeten en daarna 2 keer links. Als je alleen 2 keer links gaat kom je ook nergens. We proberen Jan te bellen, en Lex en Frans, maar niemand neemt op. Lekker handig allemaal.

Na dik 2 uur rondrijden worden we door Lex gebeld, het blijkt dat niemand in het huis bereik had met zijn telefoon. Nu ze buiten zijn, gaat het iets beter en ze gaan ons helpen. We rijden terug naar het café in Naves (we weten hier de weg zo langzamerhand) en daar worden we opgehaald door Jan, we hoeven er alleen maar even op hem te wachten.

Cees in Naves

Naves

Jan en Adriënne zijn gisteren al aangekomen, zodat ze iedereen konden verwelkomen en de laatste dingen regelen, zoals boodschappen. Frans en José zijn er al, die zijn een paar dagen aan de Loire geweest, in de buurt van waar wij later gaan fietsen. Lex en Michel zijn er ook al, die waren dinsdag vertrokken op de motor en ze hebben in de buurt van Parijs overnacht.

gordijnen ophangenFoto’s Gordijnen ophangen

Na ons komen Ad en Marlies aan, zij hebben Nah bij, die had geen behoefte aan 2 dagen achter op de motor zitten. Even later komen Pro en Marjo aan en die hebben Conny bij, ook geen zin in zo’n lange motorrit. Dis en Ellie komen mogen, zij zijn vanmiddag pas vertrokken. Heel de dag is het zonnig geweest, maar wel met veel stapelwolken en koud, 13 graden. Buiten op het terras is het echter goed toeven, zij het met een jas/vest aan.

Onder het genot van een drankje vertelt iedereen over de reis hier naar toe. Verhalen genoeg, wij zijn niet de enigen die hebben lopen zoeken, hoewel wij het wel veel langer volgehouden hebben. Ook krijgen we nu in geuren en kleuren te horen hoe de mannen eerder vandaag al hard aan het werk geweest zijn. Op de slaapkamers moesten nog wat gordijnen opgehangen worden en met vereende krachten gaat dat een stuk sneller dan alleen. Slim van Jan en Adriënne om ze zo aan het werk te zetten.

De koffers gaan naar de kamers en we krijgen een rondleiding. Beneden is de keuken, een huiskamer met open haard en diverse zitjes, en een grote eetkamer. Nergens een tv te bekennen, een antenne pikt hier geen signaal op, net als internet, wifi en mobiele telefonie. De enige vorm van communicatie met de buitenwereld is een vaste telefoonverbinding. Dat gaat nog wel veranderen, maar wij hebben nu echt vakantie.

In het huis zijn diverse slaapkamers, aangeduid met kleuren, zodat duidelijk is over welke kamer we het hebben. Wij hebben de rode kamer, die delen we met Dis en Ellie. Omdat zij er nog niet zijn, nemen wij lekker het 2 persoonsbed. Zij mogen het stapelbed hebben als ze morgen aankomen. Ze hebben eerder al gebeld dat ze misschien vannacht nog aan zouden komen, maar dat gaat niet door, teveel oponthoud gehad.

Op de 1e verdieping is nog een kamer, de bruine kamer is voor Frans, José, Ad en Marlies. Lex en Nah slapen op de groene kamer, die is iets kleiner, maar heeft zoals alle kamers een douche en toilet. Op de 2e verdieping zijn 3 kamers: de blauwe is voor Pro en Marjo, de Okere is voor Michel en Conny en Jan en Adriënne slapen op hun eigen kamer, de grijze. Er is nog een grote kamer met leestafel, fauteuils, tafelvoetbal, sjoelbak en een prachtig uitzicht.

Ad gaat over het eten vandaag. Hij heeft thuis de spaghetti sausen al gemaakt en zorgt nu voor een geweldige maaltijd. Hij heeft 2 verschillende sausen gemaakt, een met rundergehakt en een half om half. Heerlijk, mag hij vaker doen. We eten in de eetkamer, die al helemaal klaar gezet is voor ons.

Na het eten maken we nog een korte wandeling in de buurt van het huis, Menno de hond mag ook mee. We lopen een paadje bergop (nou ja, heuvelop) en gaan met een grote boog weer terug. Leuk om iets van de omgeving te zien en ook fijn om even de benen te strekken.

Bij een buurvrouw staat een hond als een idioot te blaffen, bij dit vrouwtje hebben de motorrijders en later ook Frans en José de weg gevraagd vanmiddag. Marjo is afgeleid door het lopen met de hond, hoewel het wel oppassen is bij de ezels, daar pakt Adriënne hem voor de zekerheid maar even over. Die ezels staan daar in een wei en komen aanstormen als ze ons zien. Menno gaat behoorlijk tekeer tegen ze en is bijna niet te houden.

Terug bij het huis hebben de achterblijvers koffie gezet en dat wordt gewaardeerd. Nog even nakaarten en dan gaat iedereen op tijd naar bed. Er wordt nog wel wat gelezen, maar iedereen is moe van het reizen.