Frankrijk Dag 01 Turnhout - Tulle

De wekker staat al vroeg vandaag, half 5. Het is nog donker als we de spullen, die we uiteraard al klaar hadden gezet, in de auto laden. De hond Menno gaat ook achterin en precies om 5 uur vertrekken we volgens planning. De afstand is ongeveer 850 km, een hele rit dus. Het is nog niet druk op de weg, maar dat gaat veranderen, het is een zwarte zaterdag. Noord (of midden) Nederland gaat op vakantie, veel Belgen ook, maar vooral veel Fransen gaan de weg op. Het is a.s. dinsdag de 14e juli, de Franse nationale feestdag en veel mensen maken er een lang weekend van.

zwarte zaterdag

Om half 8 stoppen we de eerste keer, even de benen strekken, ontbijten en koffie natuurlijk. Na een half uur rijden we verder, we zitten nu een klein stukje voor Parijs. Daar begint de ellende.

We zijn nog maar net in Parijs of we staat al in de file. En wat voor een. We rijden stapvoets en het blijft maar duren, heel Parijs en ook daarna nog, helemaal tot aan de tolpoortjes.

Er zijn geen ongelukken voor zover wij gezien hebben, er staan alleen veel auto’s langs de weg met de motorkap open, oververhit waarschijnlijk van het warme weer en het file rijden. Ook staan er veel auto’s langs de kant om kinderen te laten plassen of om zelf te plassen, mannen natuurlijk.

Na de tolpoortjes zoeken we een parkeerplaats om te tanken en te eten, maar op de eerste grote parkeerplaats heerst totale chaos. Alle parkeerplaatsen zijn bezet en overal staan auto’s fout geparkeerd, de doorgang wordt overal behoorlijk belemmerd. Natuurlijk is er nergens plaats, dus we besluiten door te rijden naar een gewone parkeerplaats zonder benzinestation, want het zal overal wel zo druk zijn.

Iets verder vinden we zo’n parkeerplaats, het is dan al 1 uur geweest. Ook hier is het heel druk, we vinden echter snel een plaatsje en maken om te beginnen gebruik van het toilet. 2 bij de dames en 2 bij de heren op een parkeerplaats bijna zo groot als heel Gilze. Belachelijk. Gelukkig is het bij de heren niet druk, dus schiet ik daar naar binnen i.p.v. achteraan in de rij te gaan staat tot het einde van de middag.

We pakken de koffie en broodjes uit de auto en picknicken op een klein grasveldje. Overal om ons heen is het druk en veel mensen zoeken een plaatsje op het onoverzichtelijke terrein. Er moeten een aantal caravans achteruit, omdat ze de draai niet kunnen maken en dan moet iedereen daarachter ook weer achteruit en er ontstaat bijna file op de parkeerplaats.

We zijn ook getuigen van een aanrijding. Een vrachtwagen rijdt achteruit. Daar staat een kleine Duitse auto achter, maar de chauffeur ziet hem kennelijk niet. De Duitser kan niet achteruit, probeert dus opzij weg te komen, maar helaas, de auto komt zelfs even een stuk van de grond los. Hij heeft behoorlijk wat schade.

Hij stopt dus even verder voor de vrachtwagen, want de chauffeur heeft nog steeds niets door en is over de emmer omdat die idiote Duitser voor hem gaat staan, wat ook weer opstoppingen achter hem veroorzaakt. Uiteindelijk begrijpt hij het en ze gaan allebei een parkeerplaats zoeken. Hoe het afgelopen is weten we niet, want er gebeurt zo veel om ons heen.

Voor de zoveelste keer komt er een wagen met sirenes en zwaailichten voorbij. Eerst politie, dan weer politie, dan 2 ziekenwagens, dan weer politie, dan zelfs een hele bus van de politie. Wat er aan de hand is weten we niet, maar haast hoeven we nu even niet maken.

Alle auto’s die langzaam reden op de snelweg beginnen ineens door te rijden, dus even later gaan we weer verder. Het rijdt soms even lekker door met een snelheid van 50 per uur, maar dan ineens staan we weer stil. Dat gaat zo door tot aan Orleans, om wanhopig van te worden.

Dan wordt het eindelijk rustiger en kunnen we op een normale manier onze reis vervolgen. We stoppen even later nog bij een benzinepomp, alleen om even te tanken. We hebben nog een dikke 300 km te gaan.

Nu gaat het allemaal goed, het is niet druk meer, alleen begint de vermoeidheid nu parten te spelen. We maken nog een stop op een parkeerplaats waar achteraan een heel stuk is waar bijna niemand staat. Heerlijk een bankje in de zon, even lekker uitrusten voor we aan de laatste etappe van 140 km beginnen.

Les Brocs

We hebben nu geen obstakels en oponthoud meer en komen rond kwart of 7 ’s avonds aan bij Les Brocs. We zijn meer dan 14 uur onderweg geweest, waarvan ongeveer 2 uur pauze. Bij het huis is het stil, wat vreemd is, want er moet hier een man of 10 rondlopen. Bas (zoon van Jan en Adriënne) en zijn vrienden hebben de afgelopen week hier vakantie gevierd, zij vertrekken morgen weer naar huis.

Ze zitten aan de overkant in het zonnetje, maar als wij buiten op het terras gaan zitten komen ze ook naar het huis toe. Ze hebben een hele leuke week achter de rug, met heel veel mooi weer, ze hebben zich prima vermaakt. Buiten is er weinig van te zien dat ze hier al een week zijn, maar binnen heerst chaos. Overal waar je kijkt is het een rommeltje, van de keuken tot de grote kamer op de bovenste verdieping. Als ze dat maar opruimen voor ze vertrekken.

Adriënne heeft haar telefoon thuis laten liggen, het wordt dus hoog tijd om via de huistelefoon het thuisfront even te laten weten dat we heel aangekomen zijn. Normaal zou ze onderweg wat berichtjes gestuurd hebben, maar dat ging dus niet. Ik stuur Cees ook effe een sms, is die ook weer gerust. Er zijn 2 meisjes bij de groep en die maken het eten vandaag. Ze maken 3 verschillende pasta’s en we mogen mee eten. Het is al wel een uur of 10 als we aan tafel gaan, maar het is heerlijk, ze hebben er echt iets van gemaakt.

Adriënne en ik gaan vroeg naar bed, we hebben het wel gehad, maar de jeugd gaat nog een tijdje buiten zitten op het terras. Ze hebben geen haast, hoewel ze van plan zijn morgenvroeg om 5 uur te gaan rijden. Ze moeten nog orde in de chaos scheppen en om de keuken netjes achter te laten, daar gaat ook nog wel wat tijd in zitten. Gaat dat dan wel goed komen? Ze zullen het wel zien morgen.