Frankrijk Dag 11 Tulle

zon

Het begint routine te worden. Wekker zetten op 7 uur om in de tuin te werken, naar de bakker voor brood. Ontbijten op het boventerras, heerlijk in de zon. Vandaag is de lucht weer strak blauw zoals wij dat vorige week steeds hadden. De afgelopen dagen is het wel steeds boven de 30 graden geweest, maar er was ook steeds bewolking. Soms schapenwolken, maar op andere momenten was het gewoon zwaar bewolkt.

Af en toe nemen de mannen een korte pauze, er moet ook nog even naar de doe-het-zelf winkel gereden worden. Er wordt hoe dan ook weer hard gewerkt en dat is goed te zien ook. Moby moet ook weer aan het werk, het zwembad moet op en top gereed zijn straks.

De mannen kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Het is ook ’s morgens al behoorlijk warm, maar dat houd hen niet tegen. Ook de leeftijd en gezondheidsperikelen gooien geen roet in het eten. Ze moeten alleen wat vaker een korte pauze inlassen. Daarna gaat het werk weer onverminderd door.

Adriënne en ik vermaken ons ’s morgens voornamelijk met het maken van foto’s. Heel veel foto's. Soms dezelfde, soms uit net een andere hoek. Het terrein is groot genoeg om daar een hele tijd mee bezig te zijn.

uilennestkastFoto's Ochtend

Vorig jaar hebben we bijna elke dag wel slangen gezien, maar dit jaar nog niet een. Ligt ook een beetje aan ons zelf, ze liggen ’s morgens in de zon op te warmen naast het huis, maar als het te heet wordt gaan ze naar de rivier. Het is steeds heel heet geweest, dus dat opwarmen duurt niet zo lang en de kans om ze te zien is dus niet zo groot, daar moet je wel rekening mee houden.

Dit jaar hebben we iets nieuws. Op het dak naast het torentje staat een uilennestkast. Adriënne heeft hier al wel uilen gehoord, maar nog nooit gezien. Je kunt bijna niet in de kast kijken, dus of hij bewoond is, we weten het niet.

We hebben ’s avonds al wel een paar keer gekeken of er beweging was, maar we hebben niets gezien. Misschien waren we ook wel te vroeg om iets te kunnen zien, uilen zijn tenslotte nachtdieren.

Om 12 uur is er genoeg gewerkt, het wordt te warm. Het wordt 35 graden vandaag en we verhuizen naar het zwembad. Even het water in, maar ook de terrasjes zijn goed bezet, het zwembadterras en het tentterras in dit geval. Lex en Nah gaan boodschappen doen, de mannen gaan een potje kaarten. Tegen half 3 beginnen er wat magen te knorren. We smeren wat stokbroodjes met kruidenboter en smeerkaas, dat gaat er wel in.

Lex en Nah zijn ook terug, als iedereen zo ver is gaan we naar Tulle om een terrasje te pakken. Eerst een terrasje dicht bij de parkeerplaats, daar eten we ijsjes en daarna lopen we door naar de kathedraal, daar is ook een heel gezellig terrasje, daar zijn we al eerder geweest. Op het terras drinken we wat en kijken ondertussen naar de mensen die voorbij komen. Dat is altijd weer een leuke bezigheid.

MennoFoto's Menno

Nah staat al in de keuken als we terugkomen, ze is niet mee geweest naar Tulle. Vandaag eten we spaghetti. Zij organiseert alles weer en krijgt hulp bij het snijden van de groentes e.d. want alle ingrediënten zijn vers en dat is veel werk.

Menno heeft zijn dag niet vandaag. Vanmiddag was hij aan het spelen met een hagedisje, die zitten hier heel erg veel, maar hij heeft iets te hard gespeeld, het hagedisje doet niet meer mee. Nooit meer. Een tijdje later heeft hij een wesp in zijn mond en daar heeft hij toch wel een paar uur last van.

Alsof het nog niet genoeg is, mag hij later op de avond niet meer naar binnen, zelfs niet om op zolder te gaan slapen, wat hij meestal al op tijd doet. Nah heeft binnen een pan stoofvlees op het vuur gezet en als Menno binnen is, eten wij dus morgen geen stoofvlees. Helaas jongen.

Op een paaltje bij de ingang van het terrein wordt een bordje opgehangen waarop staat dat dit privé terrein is. Dat is geen luxe. Soms komen er fietsers of wandelaars die het terrein oversteken van de weg boven naar de oude spoorbaan beneden. Dat is helaas moeilijk tegen te houden, omdat de vissers recht van overpad hebben om in de rivier te vissen en de ingang aan de weg boven dus niet afgesloten mag worden.

Eerder vandaag zaten we allemaal op het terras toen er een man in zwembroek op het pad richting zwembad liep. Hij zag ons zitten, keek heel verbaasd en riep toen iets naar andere mensen op het pad. Hij draaide om en ging weer weg. Ze kwamen duidelijk om hier te gaan zwemmen, dat slaat toch helemaal nergens op. Zou dit bordje hen afschrikken?

Het eten is weer geweldig lekker. We houden alleen wat saus over, die eten we morgenmiddag verder op, er wordt niets weggegooid, veel te lekker. We zitten lekker te borrelen als Joelle het bankje terug komt brengen. Hij had dat meegenomen en komt het nu terugbrengen. Niet helemaal vrijwillig overigens, Jan had hem er op aangesproken. Het excuus eerder deze week was dat hij bang was dat iemand het weg zou halen. Nu is het excuus dat hij het op had willen knappen. Hoe dan ook, het is terug.

Jan vraagt hem of hij even wil kijken naar de balkmaaier. Dat is een tweedehandse maaier die Jan aangeschaft heeft en die door iemand in de buurt is gerepareerd. Hij doet het echter niet en al onze mannen samen konden het probleem ook niet oplossen. Ook het halen van onderdelen bleek problematisch. Joelle kijkt en zegt dat hij het niet doet, dat wisten we dus al.

Toch gaan de mannen weer verder zoeken en uiteindelijk krijgen ze hem aan de praat. Ze gaan er mee naar het veldje dat gemaaid moet worden om hem te testen. De weg daar naartoe helt sterk omlaag en Joelle gaat zo hard dat iedereen hem al de rivier in ziet rennen, dus Jan snel er achteraan en dan rennen ze samen de heuvel verder af. Het ziet er niet uit, Jan op zijn slippers, Joelle in een sukkeldrafje. Iedereen ligt dubbel.

Het maaien met zo’n apparaat heeft kennelijk oefening nodig, want Jan doet een stukje en het lijkt wel een slapstick filmpje. Het werkt echter wel, waar Cees 3 uur nodig heeft met de bosmaaier, gaat het nu in een paar minuten. We zullen zien waar dat toe gaan leiden.

Voorlopig keert iedereen terug naar het terras en Joelle blijft ook een paar wijntjes mee drinken. Dat heeft hij niet nodig, want hij had er al meer dan genoeg op toen hij hier aan kwam. Hij meldt ook dat er even gekeken moet worden naar een paar bomen boven aan de weg, die staan op omvallen. Nu nog niet zo dringend, maar deze winter gaan ze plat, zegt hij. Ze spreken af om met z’n allen morgen om 10 uur boven te gaan kijken. Voor nu is het echter bedtijd.